جامعه نو

باند دوم
نویسنده : gholamreza baniasadi - ساعت ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ روز جمعه ۱۸ آبان ۱۳۸٦
 
جاده سازي بايد در همه كشور شتاب گيرد. حتي شايسته است نهضت راه سازي راه بيفتد تا اين همه قرباني ندهيم و اين همه هر روز سياه نپوشند و كار تابوت ها به راه نباشد، حيف است كشوري كه اين همه امكانات دارد، جاده هايش در زمان صلح بيش از يك جنگ تلفات بگيرد. فكر مي كنم مردم راضي باشند كه بخش اعظمي از اعتبارات ناشي از افزايش قيمت نفت به سمت جاده سازي و ايمن سازي ناوگان حمل و نقل عمومي هدايت شود تا سلامت آمد و شد مردم هم افزايش پيدا كند
و اين جز با اجرايي شدن نهضت جاده سازي ممكن نيست.
هر چند تلاش در اين وادي به چشم مي خورد و نگارنده خود در مسير مشهد، مركز خراسان رضوي تا بيرجند مركز خراسان جنوبي شاهد نگاه هاي اميدوار سرنشينان اتوبوسي بود كه مسير احداث باندهاي دوم را سرخوشانه تماشا مي كردند و مي شد عطش راه اندازي باندهاي دوم را از نگاه و كلامشان فهميد. اما هر جا مسير ساخت قطع مي شد، باز اين آه بود و افسوس كه از زبان شان بر مي خواست. زبان به گفتن ها مي گشودند، حرف شان از جنس آرزو و مطالبه بود كه كاش اين جاده هر چه زودتر، باند دوم خويش را هم فعال داشته باشد تا نام جاده مرگ به «راه زندگي» تغيير كند.
اين اميد هم با ديدن قطعات چندگانه در مسير باغچه به تربت حيدريه و تربت به فيض آباد در خراسان رضوي و خضري- قاين در خراسان جنوبي پر رنگ تر مي شود، مخصوصا كه خبرهايي از دستور وزير راه براي احداث باند دوم گناباد- تربت  هم به گوش مي رسد و صد البته خبرنگاران خراسان از تلاش براي توسعه راه ها در ديگر استان ها هم خبر مي دهند و اين تكاپو اگرچه در خور تقدير است و لازم، اما كافي نيست و بايد به سمت نهضت راه سازي به شكل گسترده و انقلابي برويم و شعار محوري رئيس جمهور احمدي  نژاد را مبني بر « مي شود و مي توانيم» در اين حوزه به عمل درآوريم البته با درآمدهاي سرشار ارزي، بايد هم بشود، بايد هم بتوانيم و بايد هم ميزان برخورداري از جاده استاندارد به اندازه اي باشد كه خودروهاي تندرو مجبور نباشند مثل خودروهاي كندرو حركت كنند و مجبور نباشيم، هر روز با وضع مقررات براي پيشگيري از حوادث زمان پيمودن مسير بين شهرها را طولاني تر كنيم.
من يادم هست كه سال هاي پيش برخي اتوبوس ها، ٦ ساعته فاصله مشهد- بيرجند را طي مي كردند، اما امروز با وجود اتوبوس هاي پر قدرت تر و پرشتاب تر، همين مسير را بايد ٨ ساعته طي كنند و اين باعث خستگي مضاعف جسم و فرسايش روح و روان رانندگان و مسافران مي شود، حال آن كه اگر جاده اي به سامان داشته باشيم، مجبور نخواهيم بود هر روز، زمان طي مسير را افزايش دهيم بلكه با افزايش ظرفيت جاده اي، خود به خود حوادث كم مي شود و سلامت سفر افزايش مي يابد. اصل هم اين است و بايد چنين باشد كه از امكانات به شكل بهينه استفاده شود.
پس به اميد احداث باند دوم در همه جاده هاي كشور و به اميد رانندگي قانونمند و عقلاني در همه جاده ها و به اميد روزي كه صاحب جاده ايمن و بدون تصادف باشيم.
(ص-۶--۱۷/۸/۸۶)