دلواپسي خانواده شهداي بهشهر
ساعت ۱۱:٥٥ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢۱ آبان ۱۳۸٦   کلمات کلیدی:

نسبت ما با شهدا چيست؟ صدرنشينان با شهيدان چه نسبتي دارند؟ ما چه كرديم بعد از آن ها. آن هايي كه همه وجود خويش را به «قمار عشق» كشيدند و بردند ما اما آيا مي توانيم با تعريف نسبت خود با شهدا، «بازي بي باختي در زندگي» داشته باشيم؟ اين ها سوالاتي است كه ميان همه خانواده انقلاب يكسان است اما مردم بهشهر در گرامي داشت ٨٠٠ شهيد والامقام و جوانمرد فاضل، شهيد هاشمي نژاد با چشماني نگران بازگوگر اين پرسش ها بودند. به روايت مرتضوي خبرنگار ما در بهشهر، اين دلواپسي را مي شد در چهره شان ديد. گويي از دل به چهره آمده بود اين دلواپسي، شايد از همين رو بود كه در پايان يك هفته كاري به محض آغاز همايش گرامي داشت شهدا، مردم از اقشار مختلف و شهر و روستا و همه گروه هاي سني فضاي مصلا را لبريز كردند تا آگاهان، پيام اين حضور را در اندازه پيام خود اين مراسم ارزيابي كنند. آري مردم نگران بودند تا مبادا، آرمان هاي شهدا و شهداي زنده انقلاب در كوچه هاي هزار توي زندگي فراموش شود. مرتضوي با فهرست كردن دغدغه  خانواده شهداي بهشهر و عاشقاني كه به مصلا، محل برگزاري همايش آمده بودند مي نويسد؛
الف) حفظ ياد شهدا و ارج گذاري به راه و مقام آنان، تلاش در راستاي تحقق اهداف آن هاست و مگر نه اين كه آنان براي استقرار ارزش هاي كمال آفرين از جان گذشتند، پس بايد آن ارزش ها، دوباره عيار سنجش آدم ها براي گرفتن مسئوليت ها باشد.
ب) شهدا، نه چپ بودند و نه راست بلكه در صراط مستقيم عشق با رهبري امام خويش پاي به راه ولايت مي گذاشتند و امروز هم شايسته نيست، سياسي كاران از حرمت آن ها سنگ بسازند و در ترازوي خويش اندازند و مباد كه روزي سنگ مزار شهدا، سنگ ترازوي اهل سياست بازي قرار گيرد.
ج) خويشاوندي با شهيدان تنها به شعار نيست بلكه بايد نسبت عملي خود را با شهدا روشن كرد و اين خويشاوندي اعتقاد وعمل مي خواهد.
د) روشن و آشكار كارنامه خويش را به محك صداقت بگذاريم و ببينيم رفتار ما چه نسبتي با شهدا دارد. آيا مثل آنان ولايت پذير هستيم و به سرفرازي ايران مي انديشيم؟ آيا حاضريم در اين راه هزينه بپردازيم؟ آيا جان سنگر مي كنيم براي دفاع از انقلاب و اسلام و ايران و رهبري يا خداي نكرده پشت آن ها سنگر مي گيريم؟ آيا حاضريم در خدمت صاحبان اصلي انقلاب باشيم يا شهدا و خانواده هاشان را براي روزهاي شعار و بهره برداري مي خواهيم. اميدواريم همايش شهداي بهشهر، ما را به «به انديشي» هم برساند و آن را اذاني بدانيم براي انديشيدن و بيدارشدن. بيدارشدن و به انقلاب و نظام و ايران و ولايت خدمت كردن و در خدمت مردم بودن پس بازهم بينديشيم.
.(ص-۶)