مثل خورشيد
ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢٠ آذر ۱۳۸٦   کلمات کلیدی:
كسي تاكنون از سن خورشيد پرسيده است آيا؟ هيچ شده است كه افرادي پي جوي اين باشند كه خورشيد چند هزار سال را پشت سر گذاشته است؟ مهم است اين، آيا؟ يا مهم اين است كه خورشيد از همان روز اول نور مي افشاند و راه را نشان مردم مي داد. مهم اين است كه هنوز هر وقت خورشيد مي آيد، روز مي شود، مهم اين است كه خورشيد، بي دريغ نور خويش را به همه مي بخشد. حالا اين كه كساني را توان ديدن نباشد و يا دست روي چشم بگذارند و يا چشم به حصار «چشم بند» بيفكنند تا نبينند، مسئله خورشيد نيست مسئله آن هاست و بحث امامت هم اين گونه است و امام از همان اول، مثل خورشيد نور مي دهد و راه حق را به مردم نشان مي دهد و مهم هم همين است نه اين كه چند سال دارد و قامتش كشيده است و يا چهارشانه، علم امامت نيز جوان و پير نمي شناسد و به گونه اي كه اگر زمان ائمه را عوض كنيم، هركدام از آن آفتاب هاي تابان را در هر زمان كه در نظر آوريم، همان رسالتي را ايفا مي كردند كه امام ديگر. يعني اگر امام صادق(ع) در كربلا باشد، همان را مي كند كه امام حسين(ع) و باز اگر امام حسين(ع) به روزگار امام جواد(ع) بود، جز آن چه از امام جواد ديديم از ايشان نمي ديديم چرا كه «كلهم نور واحد» هستند و يك حقيقت. و مهم هم همين است. مهم نورافشاني است. چنان كه در كلام امام جواد هم دريا دريا نور مي بينيم و راه رسيدن به حق را به استعداد عبور همه حق خواهان وسيع مي يابيم. يعني در حوزه هاي مختلف از فردي تا اجتماعي، تا حكومتي، راه ياب مسيري هستيم كه امام جواد(ع) نشانمان مي دهد. از جمله اين فرموده كه «هركس موقعيت شناس نباشد، جريانات او را مي ربايد و هلاك خواهد شد» پس موقعيت را بايد شناخت، من عادي و عامي، موقعيت خويش و خانواده خود را و مسئولان موقعيت حوزه مسئوليت خود را بايد بشناسند و با مهندسي دقيق راه هاي توسعه و كمال را براي آن فراهم كنند چه همان طور كه من در برابر خود وخانواده خود مسئولم، مسئولان نيز به فراخور حوزه مسئوليت خود خانواده و عيال فراوان تري دارند و چون بام شان فراوان است، برف شان هم فراوان تر است و در حوزه رفتار شخصي و اجتماعي نيز بايد دانست كه سرزنش كردن ديگران بدون علت و دليل، سبب ناراحتي و خشم خواهد شد، در حالي كه رضايت آنان نيز كسب نخواهد شد، پس با در نظر داشت اين كلام ره گشاي امام جواد شايسته است، روابط اجتماعي و تربيتي خويش را بازبخوانيم و از سرزنش كردن ديگران بپرهيزيم حتي اگر فرزند ما باشد چه با سرزنش، كسي سربلند نمي شود و اميد سرفرازي از كسي كه زير بمباران سرزنش قرار مي گيرد نبايد داشت و در سطح كلان تر، جامعه و ملتي كه سرزنش بشنود، فرصت سرفرازي نخواهد يافت پس بايد ادبيات رفتاري و گفتاري مردم با هم و حاكميت- ملت نيز به سمت تعامل و احترام برود تا با محترم شمردن افراد، احترام متقابل آنان نيز برانگيخته شود. از طرف ديگر بايد براي بهترسازي روابط آحاد مردم هم تلاش كرد، اين همنشيني، هم انديشي و همدلي، ثمرات بزرگي دارد چنان كه امام جواد عليه السلام مي فرمايند «ملاقات و ديدار با دوستان و برادران، موجب صفا و نورانيت دل، شكوفايي عقل و درايت مي شود، هرچند در مدت زماني كوتاه انجام پذيرد»، پس اگر خواهان صفا و نورانيت دل هستيم و مي خواهيم در سايه شكوفايي عقل به آرامش برسيم و در پرتو درايت، به تدبير امور و مديريت زندگي بپردازيم بايد زماني را براي ديدار با خويشان و دوستان ومخصوصا پدر و مادر در نظر گيريم و از آن به عنوان فرصت استفاده كنيم آن وقت نتيجه آن كه توسعه آرامش، فراواني مهرباني و شكوفايي استعدادهاست را با همه وجود احساس خواهيم كرد. به هر روي شايسته است جويندگان شايستگي، با دريافت و فهم حقيقت هاي نوراني در كلام ائمه معصومين شايسته زندگاني مومنانه شوند و شويم همه و بتوانيم ظرفيت وجودي خود را چنان توسعه بدهيم كه از درياي خورشيد، جام هاي فراوان و مرواريدهاي بي شمار برگيريم و بي آن كه به چند سالگي خورشيد بينديشيم، بكوشيم چند سال عمر خويش را در پرتو خورشيد بگذرانيم... و همين!!(ص-۱۲-اندیشه)