٦٢٩ مدرسه كپري و وعده جشن كپرزدايي!
ساعت ۱۱:۳۱ ‎ق.ظ روز شنبه ٦ بهمن ۱۳۸٦   کلمات کلیدی:
اگر وعده ها، تحققي در پي داشت، ما الان توسعه يافته ترين كشور بوديم با بهترين امكان زندگي براي همه شهروندان اما، الان جايگاه ما در توسعه اين است كه مي بينيم و سطح رفاه و كيفيت زندگي ما هم همين است كه با همه وجود لمس مي كنيم، حال آن كه براي ما سند چشم اندازي نوشته شده است بلندنظرانه و كلان نگرانه كه بايد تا سال ١٤٠٤ به آن برسيم، اما انگار فقط يك «آرمان شهر» ترسيم شده است و آن چنان كه بايد، گام ها به سمت رسيدن به آن شتاب نمي گيرد، از جمله در حوزه آموزش و پرورش كه بسترساز ديگر موفقيت ها هم هست و مهم ترين و اساسي ترين سرمايه كشور كه نيروي انساني و زمان طلايي باشد، در اختيار آموزش و پرورش در جايگاه وزارت و نهاد دولتي است و شايسته است كه با فعال كردن همه ظرفيت ها به جايي برسيم كه بتوانيم از هر فرد، يك نيروي انساني و از هر نيروي انساني يك منبع انساني بسازيم تا آن وقت به جايي برسيم كه هر منبع انساني بيش از هر منبع و معدن ديگر و چاه هاي نفت ارزشمند باشد و براي كشور مفيد واقع شود، اما به اين مرحله با شعار نمي توان رسيد كه اگر مي شد الان از آن عبور هم كرده بوديم! اين را عرض كردم تا توجه شما را به چند نكته ظريف در كلام دكتر عباسي، مدير كل آموزش و پرورش عشاير توجه دهم كه از وعده ها و از ضعف برنامه ها شكوه دارد، بخوانيد؛
١ - سه سال است كه سازمان نوسازي و توسعه مدارس كشور اعلام مي كند جشن كپرزدايي تا پايان سال برگزار مي شود، اما با وجود ٦٢٩ واحد كپري كجا مي خواهند جشن برگزار كنند؟
٢ - استان هاي اصلي داراي مدارس كپري، سيستان و بلوچستان و لرستان هستند.
٣ - علاوه بر مدارس كپري، حدود يك هزار و ٧٠٠ مدرسه چادري در كشور وجود دارد.
٤ - براي افزايش رفاه دانش آموزان، برنامه داريم اما بودجه اي در اختيار نيست.
٥ - با اختصاص ٤ ميليون تومان مي توان با تبديل يك واحد كپري به كانكس، بسياري از مشكلات را حل كرد...
٦ - ....حالا به نظر شما، ما كجاي توسعه ايستاده ايم و هزار در هزار سخن ما چقدر مي ارزد؟ آيا اين همه گفتن ها به «نيم كردار» مي ارزد؟ آيا در مدارس كپري و چادري مي شود همه ظرفيت هاي وجودي دانش آموزان را شكوفا كرد؟ بله شايد از اين ميانه هم نابغه اي قد بكشد اما آيا همه دانش آموزان مي توانند به اندازه هم سالان خود كه در مدارس استاندارد تحصيل مي كنند استعداد خود را به ظهور برسانند؛ در قانون اساسي بر آموزش رايگان تا فلان مقطع تاكيد شده است اما براي اين آموزش رايگان تا فلان مقطع بايد مدارس درخور آموزش ها هم وجود داشته باشد والا در كپر و چادر نمي توان اين اصل قانون اساسي را محقق كرد و نه مي شود از دانش آموزان، منابع انساني ساخت. بله با اين خبر و نكات پيراموني اش بايد گفت: جشن پيشكش، به فكر مدارس كپري باشيد. به فكر دانش آموزاني كه در سرما و گرما بايد روي زمين بنشينند و درس بخوانند آن هم در هنگامه اي كه ما در مدارس مدرن شهري هم با افت فشار گاز تاب درس خواندن نداريم. پس كمي فكر كنيم، كمي هم برنامه ريزي، كمي هم تلاش تا شاهد فراواني نتيجه باشيم...(ص-۶