بایستگی های نمایندگی
ساعت ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ٢۱ اسفند ۱۳۸٦   کلمات کلیدی: عزت ،آزادی ،حکمت
اگر شعارهای محوری انقلاب اسلامی را مرور کنیم، بزرگ ترین و فراگیرترین شعار کدام خواهد بود؟ به باور من هنوز هم محوری ترین شعار ما، «استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی است». این شعار تنها زمانی به تمامی محقق می شود که به شعور و باور همگانی هم تبدیل شود. این شعار، ترجمه هویت و پرچم انقلاب بود و هست، هنوز هم شایسته و بایسته است در واگذاری مسئولیت ها در نظام برآمده از انقلاب با عنوان «جمهوری اسلامی» میزان اعتقاد عملی افراد به این شعار محوری سنجیده شود و هرکس به میزان اعتقاد رفتاری اش به این شعار مهم، به راس هرم نزدیک شود. این که در آستانه یک اتفاق مهم و انتخاب مهم قرار داریم نیز باید این نسبت را بازتعریف کنیم و با شناخت نسبت داوطلبان به این شعار، ملتزم ترین ها را برگزینیم. یعنی کسانی که میزان اعتقادشان به «جمهوریت» آن ها را از «اسلامیت» نظام بازندارد و کسانی به ادعای «اسلامیت» تیغ بر «جمهوریت» نکشند بلکه بدانند این دو نه دو جزیره جداگانه و در عرض هم، که مفهوم واحد هستند، یک حقیقت، یک باغ سرسبز پرمیوه و پرحاصل نه دو ردیف درختان کنار جاده که هرگز به هم نمی رسند. کسی که می خواهد نماینده شود باید به «جمهوری اسلامی» نه یک کلمه کم و نه یک کلمه بیش اعتقاد و التزام داشته باشد و به قانون اساسی، به همه قانون اساسی ملتزم باشد. از دیگر ویژگی های یک نماینده خوب این است که به استقلال باور داشته باشد و برای تعمیق و ارتقای آن بکوشد. استقلالی که قطعا به معنای تولید همه چیز در یک جا نخواهد بود. به باور من نمی توان در جهان امروز، اقتصاد و علم و دانش و... را مثل برخی روستاها که با کشاورزی سنتی اداره می شود و همه محصولات کشاورزی را به قدر نیاز خود تولید می کنند و به اصطلاح خودکفایند، اما این خودکفایی با یک سال خشکسالی درهم می ریزد در نظر داشت. بلکه استقلال به معنای توانمند شدن در ساحت هایی است که با جهان به چشم آید و دنیا نتواند ما را نادیده بگیرد بلکه به ما محتاج باشد. استقلالی که در حوزه سیاست، ما را از تن دادن به خواست بیگانه مصون دارد و سرافرازمان کند. استقلالی که ما را به حق خواهی و حق گویی وادارد به گونه ای که فشار بیگانگان مستکبر، رای ما را نزند. استقلالی که براساس «حکمت» و «مصلحت»، «عزت» ما را در پی داشته باشد. استقلالی که ایران را بدون حضور در بلوک بندی های قدرت در چشم جهانیان عزیز دارد و «آزادی» نیز دیگر بخش محوری شعار انقلاب است که مفهومی وسیع، انسانی و مومنانه دارد و آن رهایی انسان است از همه قید و بندهایی که مانع کمال انسان است. آزادی بدین معناست که حق خواهان را پای در زنجیر نشاید و حق گویان را دهان بسته نباید. آزادی یعنی توان نه گفتن به استکبار و استبداد و استعمار و هرچه غیر خداست. آزادی یعنی رسیدن به رفعت عبودیت. یعنی... کسی هم که می خواهد به مجلس برود، باید به این شعار محوری معتقد و ملتزم باشد و اینک که دور انتخاب با ماست، باید با شناسایی دقیق نامزدها، اعتقادشان، توانشان، هوشیاری و دقت عملشان و همه آن چه برای نمایندگی شایسته، لازم است کسانی را برگزینیم که دارای این ویژگی ها باشند و حتی این ویژگی ها در آن ها به نسبت دیگران بیشتر باشد. هوشیار باشیم که باید به اهلیت افراد، متناسب با شأنی که می خواهیم به آن ها بدهیم و آن چه از آن ها می خواهیم توجه کنیم و صرفا سلامت اخلاقی و یا داشتن فلان تخصص و... را اگرچه از شرایط لازم نمایندگی است کافی ندانیم، بلکه بایستگی های دیگری باید و مولفه های دیگری هم هست که در فرصتی دیگر بدان خواهیم پرداخت اما در این مجال سخن این است که باید کسی را به مجلس شورای اسلامی فرستاد که به «استقلال، آزادی و جمهوری اسلامی» ایمان عملی داشته باشد و توان تعمیق آن و حراست از آن را داشته باشد و اهل شور و مشورت هم باشد و برای بسط استقلال و آزادی و نگهبانی از ثمره بزرگ انقلاب که «جمهوری اسلامی» است از جان و آبرو و همه چیز خود بگذرد.(ص-۱۶)