وعده های امروز مطالبات فردا
ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٢ اسفند ۱۳۸٦   کلمات کلیدی: مطالبات ،تبلیغات ،نهبندان ،باغ سبز
روزهای تبلیغات انتخاباتی مجلس چهارم، من در روستاهای محروم شهرستان نهبندان خراسان جنوبی بودم. سعی ام این بود که هم حضور و هم سلیقه انتخاباتی آن ها را رصد کنم و هم اولویت های رفتاری نامزدها که باعث جلب آن ها می شود را باز بخوانم. یادم هست از یک مرد روستایی پرسیدم رای خواهی داد؟ آن جا غیرت او را بر جمهوری اسلامی دیدم که رای می دهم و همه مردم روستا رای می دهند، او می گفت، کمبود هست، مشکلات هم هست اما، ما و ایمان مان به ایران و جمهوری اسلامی، بزرگ تر از این مشکلات است... او با وجود زندگی در روستا و بهره اندکی که از سواد داشت اما روشن بینی او بسیار فراتر بود از برخی افراد که میزان سواد آن ها ، فراوانی سیاه خوانی خطوطی است که عمری خوانده اندو پشت سر گذاشتند اما دانش، نور است در گذر از سیاهی خط ها و... وقتی از مرد پرسیدم به چه کسی رای می دهی نام نماینده سابق را برد، «چرا » را که پرسیدم، گفت چون به ما وعده دروغ نمی دهد و ادامه داد که نامزدها می آیند و وعده راه و مدرسه و حمام و مسجد و چه ها که نمی دهند، انگار می خواهند بهشت را بیاورند و روی زمین منطقه پهن کنند، باغ سبزی نشان می دهند که نگو، اما آقای... هیچ از این حرف ها را نمی زند، هر وقت هم که آمد گفت من نه مدرسه می سازم، نه راه می کشم و نه حمام بنا می کنم. من اگر نماینده شدم، قانون وضع و از حق شما دفاع می کنم. از حق شما و حق همه ایران و حتی می گفت، شاید یک امکان حق شهر دیگری باشد و من بتوانم آن را به منطقه شما بیاورم اما این کار را نمی کنم... او هیچ وقت به ما دروغ نمی گفت. حالا هم اگر باشد به او رای می دهیم. دیگر مردم آن منطقه هم حرف هایی از این جنس داشتند و این مرا به تعجب واداشت که اینان اگرچه از امکانات محروم اند اما از ایمان و فهم برخوردارند... حالا هم که در آستانه انتخابات هشتم قرار گرفته ایم و باز بعضی از نامزدها وعده می دهند، باز بعضی ها می خواهند بهشت را روی حوزه انتخابیه خود سنجاق کنند. باز هم به وفور وعده تولید می کنند، وعده هایی که از عهده یک دولت هم گاه برنمی آید ام الله سنگ های بزرگ را که قرار نیست بزنند تا نگران توان شان در برداشتن سنگ ها باشیم! ولی... ولی هم قانون و هم «ولی امر» جامعه، نامزدها را از وعده خوانی فراوان و تولید فراوان تر مطالبه که گاه خارج از توان است،پرهیز داده اند و شایسته است نامزدها، همه نامزدها ، تقوای اعتقاد به امر ولی و قانون، در آن ها، تقوای پرهیز از وعده خوانی به وجود آورد و... هرچند، مردم آن قدر هوشیار هستند و عیارسنج که میزان صداقت گفتار نامزدها را به راحتی تشخیص می دهند بی آن که نیازی به ترازو باشد و این را می شود از لبخندشان فهمید وقتی که وعده ها را می بینند پس بایدشان گفت: آنانی که گز نکرده می برند و به سنگ های بزرگ پناه می برند عرض خود نبرند که این کسی را هم به زحمت نمی اندازد جز خودشان را. پس بازهم بایدشان گفت. عمر وعده ها گاه به کوتاهی یک خیال نیت گاه می شود به بزرگی مطالبات ایجاد شده هم باشد.