سهی سرو....
ساعت ۱:٥۸ ‎ب.ظ روز جمعه ۳٠ فروردین ۱۳۸٧   کلمات کلیدی: ارتش عشق ،فرشتگان
حق حیات به گردن ما دارند، مردان زندگی آفرینی که اینک در قامت یک جانباز، درس ایستادگی می دهند. اینان سندهای افتخار ایران هستند و شاگردان ممتاز مکتب جهاد و شهادت. اینان را باید قدر دانست و بر صدر نشاند. باید منت دار اینان بود. باید دستشان را بوسید. اینان حق حیات دارند بر ما، حق آزادی و آزادگی بر این ملک و این ملت، پس شایسته نیست با آن ها جوری رفتار کنیم که در شأن شان نباشد. البته آن ها برای خود شأن خاصی قائل نیستند، آن ها اصلا خود را نمی بینند. آن ها همان روزی که عاشقانه خدا را دیدند و عاشق شدند از خود رها شدند اما ما که می دانیم آن ها چه قدر و منزلتی دارند، لااقل به فهم خود عمل کنیم و بیش از امروز حرمتشان را پاس بداریم. روی سخنم با یک سازمان و یک نهاد و چند ارگان نیست. مخاطب این واژه ها همه آنانی هستند که در این ملک نفس می کشند و این آزادانه نفس کشیدن را مدیون آن آزادی آفرینان هستند، بگذریم.چند روز پیش چند تن از فرماندهان ارتش و سپاه مستقر در مشهد با حضور در آسایشگاه جانبازان امام خمینی پارک ملت و ویلاشهر، با سرفرازترین یادگاران دفاع مقدس دیدار کردند، با آن ها گفتند و از آن ها شنیدند و شکوه عظمت پیشکسوتان خود را هزار بار بیشتر یافتند از آنچه از دور هویدا بود، چه اگر از دور با دیدن چهره یک جانباز، علم الیقین حاصل آید به حماسه ای که خلق شده است با همنفسی و همکلامی با نسل حماسه می شود به حق الیقین دفاع مقدس رسید و نفس به نفس مردانی داد که همنفس مردان خدا بودند و فرشتگان نیز هزار در هزار عاشقانه دم به دم اینان می دادند و آری، این چنین بود برادر که ایران ماند و سرفراز ماند. سرفراز ماند و سربلندی را به دیگر ملت ها تعلیم کرد... بازهم بگذریم که جانبازان از همه چیز در راه خدا گذشتند و ما هم از آن ها یاد بگیریم که از همه چیز در راه خدا بگذریم و با خدمت به جانبازان شکرانه آزادی را به جا بیاوریم که شکر نعمت، نعمت افزون می شود و مباد روزی که به عقوبت کفران نعمت همنفسی با جانبازان گرفتار آییم، که سخت خواهد بود آن عقوبت و تلخ خواهد بود آن روزگار... بازهم بگذریم. روز ارتش است امروز و اگرچه همه روزها را روز ارتش می دانیم و اما اینک صادقانه می گوییم، برادر ارتشی ام، روزت مبارک و ناب ترین لبخندهای ملت نثار قامت بلندت که بلندی نام ایران را نقش کردی.(ص-۶--۲۹/۱/۸۷)