حساب جاری عمر و ضرورت مدیریت زمان

تجدید ناپذیرترین منبعی که انسان در اختیار دارد، به یقین گوهر عمر است که در زمان تعریف می شود. اگر همه حوزه های زندگی را باید مدیریت کنیم - که صد البته چنین است - برای مدیریت زمان چنان عالمانه و هوشمندانه باید بکوشیم که حتی لحظه ای، خارج از برنامه نباشد تا هدر برود. من تعجب می کنم وقتی می بینم کسانی طلای زمان را خرج مطلای رسیدن به چیزی می کنن که هرگز قابل مقایس با آنچه از دست می رود نیست. زمان را مفت مفت از دست می دهند تا مثلا کالایی را از جایی که فکر می کنند ارزان است تهیه کنند. زمان را مفت و البته با چاشنی فرسایش روح و روان و طعم تند عصبانیت، هدر می دهند و گاه حتی به چیزی که به ازای آن این همه هزینه کرده اند نمی رسند و بازیی را به پایان می رسانند که دوسویه « باخت» است حال آنکه ما مکلف هستیم از هر ظرفیت، به بهترین شکل ممکن استفاده کنیم. وظیفه داریم مدیریت خود را در حوزه های انتخاب بین بد و بدتر تحقق بخشیم. تکلیف داریم از سرمایه زمان جوری بهره بریم که به فراوری و سود مضاعف این سرمایه منجر شود اما...اما نه خود ما چندان به فرصت هایی که از دست می رود و روانی که می فرساید و آتشی که در آرامش، من نشیند و به لهیب برمی خیزد ، فکر می کنیم و نه کسانی که باید زمان را مدیریت کنند به تدبیر برمی خیزند. یک مثال ملموس و ساده؛ در همین مشهد عزیز ، مردم اعم از مجاوران و زائران، برای تهییه البسه راهی ۱۷ شهریور می شوند، خرید مانتو آنان را به خیابان ایثار می کشاند. برای تهییه اسباب خورد و خوراک، ره به بلوار مصلی می برند. ابتیاع لوازم بهداشتی ، کانون خود را دارد و کفش و کیف هم بازار خاص خود را . فراهم کردن لوازم التحریر و نیاز های مدرسه آنان را در خیابان، روان می کند و.... یعنی برای تهیه هر کلایی به سویی روانه ایم و این روانه شدن در کوچه و خیابان، ما به ازا های سنگینی دارد که باید از « حساب جاری عمر» مان برداشت و « نقدا» پرداخت کنیم. فکر می کنم اگر در سنجش میان آنچه از دست می دهیم و آنچه به دست می آید، تامل کنیم، قطعا به این نتیجه خواهیم رسید که باید طرحی نو در اندازیم و راهی تازه در پیش گیریم که ما را از این بلبشوی « آرامش کش »و پر هزینه نجات دهد. فکر می کنم باید آنان که توش و توان و مسئولیتی دارند، به مطالعه کشور های توسعه یافته بپردازند و از تجربیات آنان در این حوزه الگو بگیرند و با بومی سازی آن، به ایفای وظیفه ملی بپردازند. اینکه در آموزه های اسلامی بر طلب علم از سرزمین های دور که نمادش چین بود و یا آموختن دانش ولو از کافر، این همه تاکید شده است قطعا تنها به فلسفه و کلام و.... اشاره ندارد بلکه « علم زندگی» و به دیگر عبارت، علوم در خدمت زندگی را هم در بر می گیرد. یعنی باید ببینیم و بیاموزیم که برای مدیریت زمان و استفاده بهینه از آن چه می کنند؟ سبک خرید خود را چگونه اصلاح کرده اند که بازه فراختری از حیث زمان در اختیار دارند که می توانند با بهره گیری از آن،پیشرفت کنند و در فرایند توسعه کشور خود نقش آفرین باشند. ما هم باید راهی چنین اما متناسب با فرهنگ و ظرفیت های خود در پیش گیریم و در این ساحت فروشگاه هایی با تنوع محصول فراوان که نیازهای متعدد جامعه را تامین کند می تواند ما را در مدیریت زمان و سرمایه عمر کمک کند و از رها شدگی سبک خرید نیز جلوگیری کند. از این منظر فروشگاه های همه جانبه نگر نقش برجسته ای دارند و می توانند با فرصت سازی برای خرید خوب و امن و آرام، به هموطنان خود کمک و در صرفه جویی زمان به عنوان سرمایه ملی کاری شایسته احترام انجام دهند....

 خراسان / شماره : 19631 / دوشنبه ۲۰ شهریور-۱۳۹۶/ صفحه7/ نگاه نو

http://khorasannews.com/?nid=19631&pid=7&type=0
/ 0 نظر / 95 بازدید