تفاخر به جای قبر مرده!

 تفاخر به خانه و کارخانه و شرکت و درآمد و خودرو بود، پیشترها. بعضی ها هم مدرک بالا و جایگاه بالا را در ترازوی تفاخر می گذاشتند و فخر می فروختند، حالا در این فروش چه می خریدند و چه به دست می آوردند، بماند گاه به حسب و نسب و فامیل و سابقه فامیلی خود هم مباهات و تفاخر می کردند. یعنی به هر چه می شد و می شود فخر کرد، دست می یازند و ... این را من مشاهده کرده ام، حتما شما هم تجربه کرده اید، اصلا هر کس در جامعه زندگی می کند با این قبیل تفاخر و متفاخران مواجه می شود. خب این اگر چه سخت، اما تا حدودی جامعه آن را می پذیرد، یعنی فخر به یک ویژگی موجود.

اما گاه آدم چیزهایی می شنود که اگر از سرش به جای شاخ، چهار شاخ هم به درآید، حق دارد، آن هم تفاخر به قبر مرده! نگویید به حق چیزهای نشنیده، که انگار در مسابقه تفاخر داریم به جایی می رسیم که در هزاره های پیش بودیم. در جاهلیت، گاه به تعداد مرده هاشان هم افتخار می کردند، چه رسد به خود مرده ها. حالا، اما، گاه شنیده می شود، تفاخر، به قبر جای مرده ها هم رسیده است و بدتر این که جایگاه افراد را هم به این قبیل مسائل می سنجند. من خود اخیرا از زبان دو نفر در دو ماجرای متفاوت شنیده ام که خواستگاران عروس خانم در صحبت هاشان از خانواده عروس می پرسند، شما مرده ها تان را کجا دفن می کنید؟ وقتی می شنوند در مثلا بهشت رضا(ع) یا فلان آرامستان عمومی می گویند ما به هم نمی آییم!؟!

تعجب نکنید، لطفا، قبلا درباره «هم کفو» بودن در عرصه زندگی دغدغه داشتیم، حالا، دغدغه بعضی هاشان قبر جای مرده ها؟! این دو عروسی سر نگرفت، انگار فاصله قبرستانی مرده های فامیل داماد و عروس آن قدر بود که نمی توانستند خود را به عروسی نوه هاشان برسانند، پس عروسی سر نگرفت! نخندید لطفا، این ماجراها گریه آور است، اگر می خندید از آن رو باشد که کار برخی ها از گریه گذشته است که بدان باید خندید والا جای خنده ندارد.

آن هم آدم هایی که نه مرده ها، زنده هاشان را هم فراموش کرده اند. اما به جای قبر مردگان تفاخر می کنند! بگذریم، وقتی این ماجراها را شنیدم گفتم، باید به خانواده دامادها می گفتند، ما پیکر اموات را به خاک، اما نام و مرامشان را به یاد می سپاریم، پس جایگاه حقیقی اموات ما، در دل ماست. شما یاد مرده هاتان را در همان قبر، جا نگذاشته اید؟

کاش به جای تفاخر به جای قبر، در زمان زندگی جوری با آنان رفتار می کردید که افتخار کنند کاش همین الان با فاتحه ای با داد و دهشی، با بخششی یادشان را زنده نگه می داشتید نه این که جای قبرشان را سرمه چشم مردم کنید. اما کاش برخی ها که انسانیت را چنین سبک می گیرند، کمی تامل می کردند و به ارزش هایی توجه می کردند که عیار واقعی انسان را مشخص می کند نه قبر جای مردگان. کاش برای ایمان، اندیشه، دانش، توانمندی، سلامت، صداقت، نجابت، پاکی و ... ارزش قائل می شدند تا زندگی ها هم ارزشمند شود. اما...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1394/01/20 شماره انتشار 18942/صفحه اجتماعی

/ 0 نظر / 90 بازدید