زبان خویش را مراقب باشیم!

سد به آن عظمت را هم ترکی، سوراخی، چیزی... از پای در می آورد. کم هم نبوده ماجرای سد هایی که به سوراخی شکست برداشته اند و در پایین دست خود فاجعه رقم زده اند. چه زندگی هایی که نابود شد، چه مزرعه هیی که از مین رفت و چه فرصت ها که هدر شد و چه خبرهایی که تلخ تلخ بر صفحات حوادث نشستند و.... ماجرای آدم ها هم همین است، حتی آدم های بزرگ! یک شتباه، یک خطا مثل سوراخ سد، هیمنه شان را فرومی ریزد، شخصیت شان را چنان می شکند که گاه قابل باز سازی هم نباشند و باز از این دست ماجرا ها هم کم نداشته ایم که فردی به گفتن یک کلمه نا به جا، یک نقل خبر نادرست، یک بار فراموشی امانت داری، چنان خرد شده است که نگو و نپرس. همه ما در اطراف خود از این دست آدم ها داریم. اصلا هم لازم نیست در میان سیاستمردان و مسئولان دنبال شان بگردیم اگر چه در میان آنان هم فراوانند- متاسفانه- افرادی که با خطای گفتاری، از جایگاه خویش به زیر می افتند حتی اگر به زیر شان هم نکشند. حرف من اما در باره آنان نیست که به خودمان اشاره دارد. حرف این است که اگر مراقب گفتار و رفتار خود نباشیم، اگر پیش از آن از پندار خود مراقبت نکنیم، به دست خویش با مشکل مواجه خواهیم شد و با پای خود به چاه و چاله خواهیم افتاد. بنده خدایی می گفت : یک غفلت از فردی که نباید، باعث شد مثل دومینو، چند نفر در ذهن من بشکنند. می گفت فردی را که بزرگ می داشتیم، حرفی را نقل کرد برای شخص سوم و او برای شخص چهارم و او هم برای زنش و.... شهر را انگار زلزله افتاد از این خبر اشتباه! آنانی که آمدند تا آبرو شوند، توفان شدند و در آبروی فرد نشستند. می خواستند مرهم زخم روز مبادا باشند اما زخم شدند و ناسور شدند و درد افزودند. می گفت کاش مراقب زبان خویش باشیم که به تیغ دودم می ماند، هم دیگران را نابود می کند و هم خودمان را اگر سخن ، نسنجیده بر زبان آوریم. اینکه می گویند لقمان حکیم در برابر درخواست بهترین عضو ، زبان را نام برد و در برابر طلب بدترذین عضو باز دست بر زبان گذاشت از همین روست که سازنده ترین و نابودگر ترین عضو هر انسان زبانی است که در کام دارد. اگر بی خود و بی جا ، بچرخد، چرخ زندگیی را با مشکل مواجه می کند و چون به جا به حرکت در آید زندگی های راکد را هم به حرکت در می آورد پس شایسته و بایسته است زبان را مراقبت ، صد چندان کنیم تا جز به وقت خویش به صدا درنیاید و ویران نکند شخصیت صاحب خود را .این هم درس دین است، هم رسم ادب و هم نتیجه تجربه ، پس زبان خویش را مراقب باشیم!

 ب / شماره 3444 /سه شنبه  28 شهریور 1396/ صفحه اول و 3/

/ 0 نظر / 100 بازدید