خیلی کار داریم!

"همه با هم" و "همه برای هم" این راز موفقیت امروز و فردای ایران است. اصلا هر کشوری که پیشرفت کرده است به این قاعده التزام عملی داشته است. آحاد آن کشور هم خود را ملزم به این دانسته اند که برای هم باشند. راه این است. این راهع است که به مقصدی عالی منتهی می شود. همه خلق جهان هم اگر بخواهند فرد به فرد عمل کنند، به نتیجه نمی رسند حتی اگر همه توانمند باشند اما وقتی نگاه، جمعی باشد. قوی و متوسط و ضعیف در کنار هم یک قدرت فوق قوی شکل می دهند که همه گره ها را می گشاید. دین هم منطقی چنین را پیش روی ما می نهد؛ با هم بودن و جمع شدن چه این جمع‌های فعال هستند که دست یاریگر خدا را می‌توانند با خویش داشته باشند که فرموده‌اند: «یدا... مع الجماعه!» اگر خواهان دست خدا در میان خویش هستیم و قدرت لایزالش را گشاینده بن بست های زندگی خود و کشور خود می دانیم و می‌خواهیم، باید از خودمحوری‌ها و جناح‌محوری‌ها دست برداریم و خدامحورانه برای بهبود اوضاع خلق خدا تلاش کنیم. فکر می‌کنم اگر فاصله ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ را بسنجیم، درخواهیم یافت که کار انجام‌نشده فراوان داریم. امور برزمین‌مانده زیاد است و در هنگامه‌ای چنین سر به هوای اختلاف بلندکردن هرگز شرط عقل نیست؛ شرع هم که موضعش در برابر رفتار‌هایی چنین معلوم است. در هوای غفلت گم شدن را هم عاقلان به شدت نهی می کنند چه کشوری که براساس سند چشم انداز خود باید تا 4 سال دیگر قدرت اول منطقه باشد و پیشرفتی کلان و تمام ساحتی را تجربه کند حق ندارد حتی لحظه ای را فرو بگذارد و دمی به غفلت بر زمین بنشیند. ما خیلی کار داریم و ورود به سال 1400 یعنی باید با شتاب بیشتر و خردی افزون تر کار ها را سامان دهیم آن گونه که هیچ قدرت خارجیی نتواند ما را بی سر و سامان کند. این آرزوی بلند زمانی محقق و دست بیگانه هنگامی کوتاه می شود که همت کنیم و آستین بالا بزنیم و همه خود را وقف خدمت به هم و میهن خود کنیم. چنین عزمی که به عمل در آمد مطمئن می توان بود که موانع یکی بعد دیگری از سر راه برخواهد خاست و همه چیز با خواست ملی هماهنگ خواهد شد. سخن به‌درازا نکشد که وقتی کار زیاد داریم، باید سخن کوتاه کرد و به‌عمل برخاست که امروز وقت عمل و ایران میدان عمل است؛ پیش به سوی عمل به شیوه "محسنین". همان ها که کارِ خوب را "خوب" انجام می دهند.


ب / شماره 4438 / دوشنبه 16 فروردین 1400/ صفحه 3

http://archive.birjandemrooz.com/PDF/14000116.pdf


/ 0 نظر / 9 بازدید