پرهیزکاری و عفت؛ مرزبانان زندگی مومنانه

دین، فقط مجموعه ای مناسک نیست که در زندگی بدان توجه کنیم و با انجام فرایض و عبادات، کار دینداری را تمام وکامل بپنداریم. دین، خود زندگی است. زیستن به منهج و سلوک معصومین است. رفتار به شیوه ای است که پیامبر اعظم(ص) و ائمه هدی(ع) قاعده سازی فرموده اند؛ قواعدی که در گذر زمان دچار فرسایش نمی شود، بلکه همواره کاربردی می ماند و کارها را سامان می دهد. جلوی بی سروسامانی زندگی را هم می گیرد. در همین راستا، «چهارشنبه های امام رضایی» را با خوانش احادیث رضوی گرامی می داشتیم تا جانمان، مایه ای گرام بگیرد و به کرامت انسانی گامی چند نزدیک شویم. در بازخوانی نامه حضرت رضا(ع) به «فضل بن سهل»، با دینداری به تراز مکتب امامت، آشنا شدیم و خواندیم که حضرت ایشان «پرهیزکاری» را در صدر فهرست دین از نگاه امامت دانسته اند؛ ظریف نکته ای که در گذر هزاره ها هم به کهنگی نمی گراید و متروک نمی ماند، بلکه همیشه و همواره مورد توجه و احترام انسان هاست. حتی کسانی که خود گرفتار «ناپرهیزی» شده اند، هم برای «پرهیزکاران» و پاک رفتاران حرمت قائلند. همه عزیز می دارند این شیوه زندگی را؛ شیوه ای که سلامت رفتاری را به سعادت معرفتی پیوند می دهد. از هم افزایی سلامت و سعادت، هم انسان به رستگاری می رسد و هم جامعه جایگاهی بایسته برای شایستگان می شود. حضرت رضا(ع) عفت را دیگر نکته در این «مرام نامه زندگی» می دانند و تاکید می کنند که انسان باید عفیف باشد. عفت هم رفتاری تک جنسیتی نیست، بلکه مثل پرهیزکاری، هم زنان را دربر می گیرد و هم مردان را. هر دو باید پرهیزکار و پاک دامن باشند. نه دست که دل و دیده هم نیالایند به آنچه آلوده است و آلودگی می پراکند. پرهیزکاری و عفت ورزیدن، مسیر رشد را امن و امکان رسیدن به اهداف متعالی انسانی را تسهیل می کند. درکنار این تسهیل، ارتکاب بدرفتاری را هم دشوار می سازد؛ چه کسی که لباس پاکیزه دارد، حاضر نیست بر تلی از زباله بنشیند. اگر در راه گردی هم بر جامه اش نشست، به سرعت آن را می زداید، مبادا زشتی آن در چشم دیگران بنشیند. مبادا بویی که از آن برمی خیزد، شامه ها را آزار دهد.


شهرآرا / شماره 3354 / چهارشنبه ۱۸ فروردين ۱۴۰۰ / صفحه 16 / نگاه هشتم

https://shahraranews.ir/fa/publication/content/6129/322368


/ 0 نظر / 8 بازدید