راهبردی به شعار سال نگاه کنیم

نام گذاری هر سال، یک رسم مناسکی نیست که نامی بشود برای سال و پیشانی نوشتی برای برگ های تقویم. قرار نیست بهانه ای باشد برای همایش های پر شمار و کم بازده. باید نگاه ها را به این سمت هدایت کرد که شعار سال یعنی نقشه راه سال. یعنی راهبردی که همه فعالیت های یک ساله را باید جهت دهد. آن هم نه فقط برای یک سال بلکه به عنوان برشی از یک نظام هماهنگ و دراز مدت. با این نگاه است که می توانیم حرکت به سمت آینده را مهندسی کرد. می توان قطعات موفقیت را کنار هم چید و از چینش شان به آنچه خواستنی است رسید. نام گذاری سالی که دیگر با 13 شروع نمی شود و به عدد جدید 14 می رسد، خاص تر از همه سال هاست به ویژه که با یک عدد مبنایی و راهبردی فقط 4 سال فاصله دارد. ما بر اساس سند چشم انداز 1404 باید " دست‌یافته به جایگاه اول اقتصادی، علمی و فناوری در سطح منطقهٔ آسیای جنوب غربی(شامل آسیای میانه، قفقاز، خاورمیانه و کشورهای همسایه) با تأکید بر جنبش نرم‌افزاری و تولید علم، رشد پرشتاب و مستمر اقتصادی، ارتقاء نسبی سطح درآمد سرانه و رسیدن به اشتغال کامل" باشیم. جایگاهی چنین که از آرزو به برنامه تبدیل شده و به عنوان سندی بالادستی فوق و ناظر به دیگر برنامه هاست می طلبد که از تک به تک لحظه ها هم به جا و درست استفاده کنیم. این که مقام معظم رهبری در ادامه سال های پیش، تولید را مورد توجه قرار داده اند در راهبرد" تولید، پشتیبانی ها و مانع زدایی ها" در همین راستاست. اگر قرار است به موفقیتی چنان برسیم باید به راهبرد سازی حضرت رهبری، ویژه توجه کنیم. توجهی همه جانبه که در عرصه عمل هم قابل اندازه گیری باشد. ما برای داشتن ایرانی قدرتمند، نیازمند تولید هستیم. تولیدی که براساس ظرفیت و توان ایرانی به انجام رسد و با استاندارد های جهانی عرضه و قادر به رقابت با دیگر کشور ها باشد. برای رسیدن به این جایگاه باید موانع از سر راه برداشته شود و پشتیبانی جای آن را بگیرد. یعنی همه مسیر های قانون گذاری و تصمییم سازی و اتخاذ تصمیم باید با این نگاه خود را هماهنگ کنند. باید همه توان ها هم افزا شود برای پشتیبانی از تولید. هرکس هم متناسب با شان و جایگاهی که دارد احساس تکلیف و برای خود ماموریت ترسیم و تنظیم کند تا در این راه نقشی سازنده داشته باشد. موانع هم در همه حوزه ها لیست و برای رفع آن برنامه ریزی شود. این را هم به عنوان یک تواجب ملی و انقلابی در نظر داشته باشیم که به عنوان تکلیفی مومنانه هم می تواند مطرح باشد. هم از آن نظر که راهبرد مقام ولایت است و هم از این جهت که تحقق آن کشور را به موفقیت و هموطنان را به سرفرازی می رساند و هم به "نفی سبیل" به عنوان یک تکلیف فقهی می انجامد. امید واریم در این سال که کرونا، همایش ها را به شدت کاهش داده است، توان ها افزایش یابد تا فراتر از همایش به اقدام و عمل برخیزیم. برای توسعه ایران و برای سرفرازی ایرانی.


ب / شماره 4439 / سه شنبه 17 فروردین 1400/ صفحه 3


/ 0 نظر / 7 بازدید