عید قربان و انتظار نیازمندان

 

آن روز که ابراهیم (ع) از پی مأموریت خود، تیغ بر گلوی اسماعیل (ع) می  کشید خداوند، کارد را امر فرمود که با گلوی نازک اسماعیل نازک دلانه رفتار کند مبادا حنجری که مسیل حق است زخم خورد، و خنجر، حرمت داری کرد این فرمان را به بوسه ای که بر گلوی اسماعیل زد و بر او لطیف و مهربان شد، آ ن گونه که آتش بر پدرش، ابراهیم، احترام و محبت را تا رفعت «بردا و سلاما» رساند و در این زمان بود که خداوند نمره ۲۰ پای کارنامه این پدر و پسربزرگ گذاشت و نبوتشان بخشید.گوسفند هم آمد تا فدایی اسماعیل(ع) شود و شد و از آن پس - بعد از تشریع - در مراسم حج قربانی می کنند، حاجیانی که به این واجب کرامت یافته اند و این می تواند کنایه از قربانی کردن نفسانیات خود در مقابل جان تابناک آدمی هم باشد، با این معنی که قربانی کننده باید جان نو کند و همه کهنه خلق های نازیبا را از جان به در کند و به جایش زیبایی های معطر رفتاری را بگذارد تا عطر جانش، جهان را «شامه نواز» و چهره اش، جهانیان را «دیده نواز» شود. سنت قربانی کردن در جغرافیای مکه و منی نماند بلکه در جای جای ایران به خصوص استان های خراسان هم در عید قربان، مردم با تاسی به حاجیان و گرامی داشت این عید بزرگ قربانی می کنند، به ویژه به یاد درگذشتگان خویش و برای شادی آنانی که صاحب حق می دانند. در این سنت نیکو باید نیازمندان جامعه را در نظر داشت، به خصوص نیازمندان آبرومند را که، دیگر، در دستانشان توان نواختن سیلی بر صورت خود برای قرمز ماندن چهره هم نمانده است. برای یافتن ایشان هم خیریه ها و نهادهای مورد اطمینان وجود دارد و هم از هرگوشه شهر که خارج شویم به حاشیه ها و حاشیه نشین هایی خواهیم رسید که چشمانشان به راه است. کسانی را خواهیم یافت که عیال خداوندند و سرپرستی از آنان و یاوریشان، وظیفه انسان هایی است که در مقام خلیفة اللهی باید بار سنگین فقر را از شانه هاشان بردارند، یادمان باشد، در اموال برخورداران خداوند حقی را برای نیازمندان قرار داده است که ادا نکردن آن گناهی نابخشودنی است. پس، فردا اگر قربانی داریم و اگر نداریم هم این عید مبارک را آغازی قرار دهیم بر توجه به نیازمندان و برای یاری دست هایی که برای برخاستن روی زانو مانده است یا علی بگوییم...

خراسان - مورخ سه‌شنبه 1389/08/25 شماره انتشار 17701 /صفحه۹/اجتماعی

 

/ 0 نظر / 97 بازدید