گلستان را دریابید آقای رئیس جمهور!

 

آدم تا نگاهش به درخت ها می افتد، بهشت را به یاد می آورد شکوه سرسبزی، زیبایی آبشار، دل نشینی آواز قمریان، خرامیدن حیوانات و ... فرصت نمی دهد، که فکر کنی، می شود، پشت این چهره سبز، گونه هایی باشد که با سیلی سرخ می شود. تا می شنوی گلستان، تا سفر می کنی و سبزی زمین را می بینی، می گویی این جا که همه چیز رو به راه است، شکر خدا، اما ...

اما رو به راه نیست، نمی گویم، خدای نکرده، رو به بیراهه  است اما رو به راه هم نیست این را می شود از «سیاهه» مشکلات این استان فهمید. از پتروشیمی نیمه تمام، که بسیاری از جوانان این دیار، آرزوی خود را برای یافتن شغل در آن جست وجو می کردند و هنوز بر همان «امید» روزها را می شمارند، تا «تدبیر» دولت به مدد آید و این آرزو، محقق شود. این را می شود از کشاورزی فهمید که در شب تند کم رونقی قرار گرفته و روز به روز رنگ از رخ زمین و صاحب زمین می رود. این را می شود در شمار مردان و زنانی دید، که قامتشان زیر غم بی کاری و بار سنگین بی کاری، خم و خم تر می شود، تا جایی که رگه های «پیری» را در چهره های «جوانی نکرده» دید و آه های به حسرت برآمده تان را شنید...

این را می شود در کوچه به کوچه شهرک صنعتی که به گفته خبرنگاران فقط با ۳۰ درصد ظرفیت فعالیت می کند، و ۷۰ درصد این ظرفیت، دارد «خاک» می خورد، حال آن که شهرک های صنعتی قرار بود آبروی منطقه باشد. این را می شود از آمار طلاق فهمید که با آمار اشتغال و فعالیت صنعت و رونق کشاورزی، گره خورده است. این را می شود، از ظرفیت به فعلیت نرسیده گردشگری دریافت که با این همه استعداد و دریا و ساحل و کوه و دشت و دمن و طبیعت و جنگل، باز به اندازه ای که باید بهره ای نمی دهد. این را می شود از جاده ای فهمید که قرار است به خارج از پارک گلستان هدایت شود. اما همچنان عرصه تاخت و تاز اسب های آهنی در دل جنگل است. این را می شود از وضعیت روستاهای هدف گردشگری فهمید که انگار هدف ساخت و سازهای طبیعت کش و جاذبه سوز قرار گرفته است. این را می شود از سیاهه مشکلات فهمید که اگر به کاغذ آید، مثنوی هفتاد من خواهد شد، اما، وقتی رئیس جمهوری سکان دار است، که بر مدار «تدبیر» به دنبال احیای «امید» در دل مردم و در جان زمین و زمان است. گفتن به قدر یک «الف» کفایت می کند که «در خانه چو کس است، یک حرف بس است» و ما بسنده می کنیم، به همین «مختصر» که مسئولان استان، «مطول» آن را خواهند گفت، و اینک این رئیس جمهور روحانی است، که باید «کلید تدبیر» از «آستین امید» به در آورد و با گشودن قفل ها، گلستانیان را در آستانه بهشت قرار دهد. خدا کند که چنین شود، آمین!

گلستان - مورخ دوشنبه 1393/09/10 شماره انتشار 18847/صفحه2/اخبار

/ 0 نظر / 87 بازدید