درس زندگی در مکتب امام باقر(ع)

گاهی به ظاهر ماجرا ها دچار می شویم که ما را از کاوش و گنج یابی باز می دارد. این ظاهر بینی برخی اوقات کار را به آنجا می رساند که فرصت تعمق و عبور از ظاهر و یافتن حقایق از پشت ظاهر نا زیبا را از ما می گیرد حال آنکه، اگر کسی شیء قیمتی را، گوهری را، طلایی را، از میان زباله ها هم بردارد، نه تنها کسی به او خرده نمی گیرد که کارش را عاقلانه می ستایند، اگر کسی کتابی ارزشمند را از میان انبار کاغذهای باطله بیابد و بردارد یا آن را از دست فردی غافل و حتی دیوانه ای بستاند، باز در داوری منصفانه او را خواهند ستود ... و این نیز درسی است که از کلام پرحکمت امام باقر علیه السلام می آموزیم که؛ «سخن نیک را از هر کسی، هر چند بدان عمل نکند فرا گیرید» که در فرا گرفتن سخن خوب، مثل گرفتن کالای خوب، باید به جنس سخن و کالا نگریست نه به گوینده و فروشنده. این نگاه متعالی از پشتوانه کلام نورانی امام علی علیه السلام نیز برخوردار است . به این حدیث معروف که «انظر الی ما قال ولا تنظر الی من قال» ببین «چه» می گوید نه این که «که» می گوید!...
اگر ما به این فهم برسیم آن وقت در زندگی جمعی خود، در زندگی اجتماعی خود، در زندگی فکری و فرهنگی و حتی سیاسی خود، به راهی تازه خواهیم رفت که ما را به مقصد می رساند اگر به جای این که به «که می گوید» به «چه می گوید» برسیم. بدون حب و بغض ها از افراد، کلام حق را برخواهیم گزید و از کلام ناحق روی برخواهیم گرداند و شیدایی یا نفرت از فرد گوینده در انتخاب درست تأثیری نخواهد داشت اما رفتار ما نشان دهنده غربت این حدیث در رفتار ماست که بیش از آنکه چه می گوید، فکر کنیم برای این یقه می دریم که "که می گوید"!
البته خود ما به عنوان مسلمانی که می خواهد در پیروی از امام باقر(ع) و در کلاس ایمان و عمل گامی فراتر نهد، «باید» صدق گفته هامان را، رفتار و عملکرد ما تأیید کند تا خدای نکرده، مخاطب این آیه شریفه قرآن نباشیم که «لم تقولون مالا تفعلون». چون مومن، سخن حق خود را به رفتار در می آورد و به عمل و سخن مردم را به انجام آن می خواند، اگر «جهاد» اتفاق افتاد، نمی گوید «بروید»، بلکه خود می رود و مردمان را می خواند که «بیایید». اگر حرف از کمک به هم نوعان است، خود به دست خالی اشاره نمی کند که «کمک کنید» بلکه دست های گرم، پر و گره گشایش، قبل از زبانش، پیغام را منتقل می کند. آری، مومن، صدق گفتارش را کردارش تأیید می کند، اما در گرفتن سخن حق، گوش می شود تا خوب ها را بشنود، هرچند چشمانش، این سخن حق را در رفتار گوینده نبیند. وقتی که سخن خوب را دریافت، آن را به رفتار در می آورد.مومن همیشه خود را مجلس نشین درس امام خویش می داند و رفتار خود را چنان سامان می دهد که مولایش تبیین کرده است. این بیشترین تعظیم شهادت امام باقر(ع) است. گریه ها و اشک ها در شهادت، باید آغازی باشد برای عمل در هندسه زندگی مومنانه....

 ب / شماره 3427 / سه شنبه 7 شهریور 1396/ صفحه اول و 3/چ2

/ 0 نظر / 95 بازدید