امام حسین (ع) به کربلا رسید، ما کی می رسیم؟!

 

امام حسین علیه السلام به کربلا رسیده است،و کربلا شده، کانون زمین، زمان به عاشورا نزدیک و نزدیک تر می شود، یزیدیان شمشیر تیز می کنند، تیر به تیردان می گذارند، کمان به شانه می اندازند و از هر سو می آیند، هزار در هزار و از این سو، خورشید است و ماه و ستاره ها، که گاه تک ستاره ای به جمع شان می پیوندد، نه از سر اتفاق که از دروازه انتخاب. در سپاه امام حسین علیه الاسلام کسی، اتفاقی، باری به هر جهت، یافت نمی شود. بل هرکس که هست از علی اصغر ۶ماهه، آن دلیل بزرگ حقانیت، تا پیران موی سپید همه در پی انتخاب دوسویه آمده اند، هم به انتخاب شهادت رسیده اند و هم شهادت آنان را انتخاب کرده است. ماجرای رازگویی جناب سلمان با جناب زهیر، که یادآوری آن توسط مولا سیدالشهدا به زهیر، او را به سپاه امام پیوند داد، نشان از آن دارد که این ۷۲تن، از پیش انتخاب شده بودند و ... امام با جمع انتخابی عشق، به کربلا رسیده است و امروز سومین روز حضور امام در این خاک انتخاب شده است و حال باید از خود پرسید، ما کجاییم؟ امام ما به کربلا رسیده است، چشمان آفتاب نشانش به انتظار، هل من ناصر می خواند، ما را آیا سر لبیک هست؟ با خود خلوت کنیم. قرار بود و هست که عاشورا، پیشانی نوشت همه روزها باشد و کربلا، تقدیر بهشتی همه زمین ها، اما آیا تقویم ما، تقویم جان ما به دنبال بهره ای از این روز هست؟ آیا به این فکر کرده ایم که عاشورا و کربلا و محرم فقط فصل گریه نیست، فکر کرده ایم احساس، «باید» به فهم و بصیرت و عمل بر مدار فهم تبدیل شود؟ آیا فکر کرده ایم «باید» کاری کنیم؟ فکر کرده ایم اگر امام حسین (ع) در نبرد ظاهری هم پیروز می شد و تخت نشین خلافت می شد، «چه» می خواست بکند، تا ما باورمندان به امامت و خلافت حقه امام، به همان کار، زندگی زیبا کنیم؟ به این اندیشیده ایم آیا  کربلا فقط یک تراژدی نیست تا بخوانند و بشنویم و گریه کنیم، تنها یک داغ نیست که هرگز سرد نشود، بلکه باید در این «داغ» پخته شد. باید از هرم این داغ، باغ زندگی را ساخت؟ باور کنیم اگر به اندازه فرات هم گریه کنیم مادام که زندگی ما براساس سبک زندگی حسینی نباشد، راه به جایی نخواهیم برد. به جایی که باید، به جایی که حسین علیه السلام ایستاده است...

امام حسین(ع) سومین روز است که به کربلا رسیده است، هل من ناصر می خواند، برخیزیم و خود را به کربلا برسانیم. برخیزیم که وقتی حسین (ع) پرچم برخاستن افراشته است، هر نشستنی، باطل است. برخیزیم و خود را به کربلا برسانیم...

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1392/08/18 شماره انتشار 18547 /صفحه اول و ۵/فرهنگی

/ 0 نظر / 91 بازدید