عبودیت بستر آزادی است

عبودیت که در ادبیات قرآنی و دینی داریم و فراوان هم بر آن تاکید می شود در برابر آزادی نیست بلکه دقیقا در برابر "بردگی" است، چیزی که هزاران کیلومتر با آزادی فاصله دارد. عبودیت، متعالی و تعالی بخش است. عزیز و عزت آفرین است . نسبت به آزادی نیز هم مفهوم پیشینه است و هم مفهوم پسینه. هم درختی است که میوه آزادی بر سرشاخه هایش می روید و هم حلاوتی است که با خوردن از آن میوه در جان حاصل می آید. این نکته اول ، اما نکته دوم؛ ما زمانی می توانیم بر سفره انوار قرآنی بنشینیم که دعوت شده باشیم. دعوت هم به این است که خود را مخاطب آیات بدانیم. یعنی آنجا که یا ایهاالناس بلند می شود و یا ایها الذین آمنوا و... با همه جان خود را مورد خطاب بینیم و به لبیک بر خیزیم. آن وقت خواهیم توانست به جایگاهی برسیم که شایستگی ایستادن در اولیای خدا و نشستن بر سفره قرآن را داشته باشیم. جاودان یاد ، حضرت استاد صفائی حائری در باره این دو نکته، دریافت های انسان ساز ارائه می فرمایند که به هزار بار خواندن می ارزد چه در هر خوانش، بهره ای نو می دهد؛ «یا أَیُّهَا النَّاسُ اعْبُدُوا رَبَّکُمُ»، خطاب با مردم است، با تمامى آنها. خطاب با ماست؛ مایى که در تمامى لحظه ‏هاى زندگى در تمامى حرکت ‏ها و سکون‏ ها از انگیزه‏ اى و غریزه‏ اى و عادتى و یا محبوب‏ ها و معبودهایى نشان گرفته‏ ایم. خطاب با شماست، با ماست که ناچار عبودیتى را گردن گذاشته‏ اید و گذاشته‏ ایم. حتى آنجا که دم از آزادى و عبور مى‏ زنیم، باز هم وابسته نفس و خلق و دنیا و وسوسه‏ ها هستیم. باز هم از همین معبودها الهام مى‏ گیریم. از اینها به اینها باز مى ‏گردیم.اگر پذیرش این خطاب سخت باشد، به خاطر این نکته است که خیال مى‏ کنیم در برابر عبودیت، آزادى است و به خاطر این نکته است که خیال مى‏ کنیم آزادى از خدا، دستیابى به متن شکوفایى است، در حالى که عبودیت خدا در برابر عبودیت‏ هاى نفس و خلق و دنیا و وسوسه‏ هاست. در حالى که آزادى از خدا، به اسارت محدودها و محکوم ‏ها رفتن است و در واقع آزادىِ هرز شدن و هدر رفتن و فرو رفتن است. «قُلِ اللَّهُ ثُمَّ ذَرْهُمْ فِى خَوْضِهِمْ یَلْعَبُونَ‏»؛ خدا را مطرح کن، سپس رهایشان کن. در فرو رفتن رهایشان کن. اینها بازى مى‏ کنند.باری، در برابر عبودیت نه آزادی که اسارت است. آنان که به مقام شامخ بندگی و از این رهگذار خلیفه الهی نرسند، لاجرم شکار خواهند شد و به بردگی خواهند رفت. این را همیشه در یاد باید داشت تا به زندگی آباد و آزاد رسید. این حق انسانیت است و کمال انسان....

 ب / شماره 3487 /  یکشنبه  21 آبان 1396/ صفحه اول و 3/

/ 0 نظر / 101 بازدید