رسم انسان بودن در کلاس امام جواد (ع)

خداوند علی اعلا، ما را، همه مارا، "مسئول" آفریده و مختار، همین هم وجه تمایز ما با دیگر مخلوقات است. از این منظر ما در برابر کاری که انجام می دهیم "مسئولیم"، بالاتر؛ در برابر کارهایی که انجام "نمی دهیم" هم مسئولیم. یعنی هم در برابر هر کاری که نباید انجام شود و از ما سر می زند و هم در برابر کارهایی که باید انجام می دادیم اما شانه از زیر بار خارج کرده ایم مسئولیم و هم در آن دنیا از ما پرسش خواهد شد و به حساب و کتاب کشیده خواهد شد و هم نتایج آن را در همین دنیا با همه وجود لمس خواهیم کرد. این سخن صریح امام جواد علیه السلام است که:"هر که کار زشتى را تحسین و تأیید کند، در عِقاب آن شریک است."پس باید مراقب "همه" امور باشیم چه فعل یا ترک فعل ما گاه منجر به تایید ماجرایی می شود که از حق بهره ای ندارد و ما در گناه آن شریک می شویم. اینکه ما نمی دانستیم یا در تبعیت از این و آن به آن راه رفتیم هم چاره کار نیست که باز سخن امام جواد علیه السلام راه را بر غفلت و حتی تغافل می بندد که: هرکس بدون تفّکر و اطمینان نسبت به جوانب (هر کارى ، فرمانى ، حرکتى و...) مطیع و پذیراى آن شود، خود را در معرض سقوط قرار داده است؛ و نتیجه اى جز خشم و عصبانیّت نخواهد گرفت ." بله، ما مسئولیم لذا باید بر مدار امامت و ولایت راه به نور بریم که رفتن به سمت تاریکی ، آگاهانه باشد یا نا آگاهانه ما را به تاریکی و ضلالت و گمراهی می اندازد. در تاریکی هم بیم افتادن به چاه و چاله فراوان است.انسان مومن نیز خود را نباید در معرض خطر قرار دهد و پا به راهی بگذارد که به سویی غیر از قبله رستگاری باشد. من معتقدم اگر افراد فقط به همین کلام امام جواد(ع) دخیل می بستند و آن را به رفتار در می آوردند که ؛ "از همراهی و رفاقت با آدم شرور بپرهیز، زیرا که او مانند شمشیر برهنه است که ظاهرش نیکو و اثرش زشت است" شاهد این همه جرم و جنایت و پرونده های قضایی نبودیم و نمی شنیدیم از مجرمان گرفتار که " امان از دوست ناباب" اما این امان خواهی، حتی اگر صادقانه هم باشد، در آن قضیه دردی دوا نمی کند. بلکه پاسخ می گیرد که ؛ کاش سخن امام را درس زندگی می کردید و " باب دوستی" را به روی افراد ناباب، باز نمی کردید. اما آن افسوس و این تذکار، باعث رهایی نمی شود حال آنکه خدا ما را آزاد و رها آفریده است و باید در طریق هدایت، راه به آزادی بریم. طرفه اینکه ما هادیانی چون امام جواد(ع) داریم . شکر نعمتی چنین بزرگ، پیمودن راه بزرگی و بزرگ شدن است و رسیدن به حقیقت. همان که به تعبیر روشن امام تقی(ع) :بنده اى حقیقت ایمان را نمى یابد مگر آن که دین و احکام الهى را در همه جهات بر تمایلات و هواهاى نفسانى خود مقدّم دارد.ان شاالله در روز شهادت آن حضرت با خود و امام خویش پیمان ببندیم لااقل به این چهار حدیث عمل کنیم تا به روزهای مومنانه تر برسیم.

 ب / شماره 3421 / سه شنبه 31 مرداد 1396/ صفحه اول و 3/ چ2

/ 0 نظر / 88 بازدید