هر کجا باشم، باز اهل حرم شمایم یا امام رضا(ع)

 

بوی بهشت می آید، اگر شامه ای هنوز عطر سحرانگیز «عهد الست» را به خاطر داشته باشد، حتی می شود صدای جریان چشمه های بهشتی را شنید. می شود دست پیاله کرد و از کوثر نوشید. می شود چشم شد به تماشای بهشت که در شکوه کرامت می خندد. می شود بهشتی شد در فضای نورانی که به برکت ولادت حضرت شمس الشموس، انسان را به میهمانی ملکوت می برد. می شود بهشتی شد در این هوای عبیرآمیز.

این درست که در مشهد نیستیم، این درست که فرسنگ ها، با حرم فاصله داریم، اما می توانیم اهل حرم باشیم، می توانیم از دورترین نقطه استان دست به سینه شویم «السلام علیک یا اباالحسن، یاعلی بن موسی الرضا». می توانیم حرم را به دل ببریم، ضریح مطهر را در جانمان تکثیر کنیم و عاشقانه به لحظه اکنون زیارت نامه بخوانیم.

آری می شود اهل مشهد شد. برای مشهدی شدن، «به مشهد رفتن» شاید لازم نباشد، مهم این است که جانت از شهود لبریز شود و لبانت از شهد، عسل را به حسرت وادارد و چشمانت شاهد تلاقی ملک و ملکوت باشد در دل هایی که از شوق زیارت پر می شود حتی در فاصله صدها فرسنگ با مشهد. بله، بوی بهشت می آید این روزها از همه کوچه های شهر، طعم آب حیات بخش «سقاخانه» دارند همه آب هایی که می دانند، سرچشمه کوثر بهشت است و سقاخانه حرم و نگاه آهوها و پرواز کبوتران، حس نوستالژیک عشق را معنا می کنند در هر کجایی که هستند.

بوی بهشت می آید و شکوه نام امام رضا(ع) دل ها را به مهربانی می کشاند و لب ها را به خنده چنان شکوفا می کند که هر جا چشم می گردانی درخت لبخند می بینی، زلال و عاشقانه و عارفانه. اصلا آدم ها از حس بهشت پر می شوند، هر کجا که به نام مولا علی بن موسی الرضا(ع) به مانایی می رسند، هر کجا که در شکوه نام بی بی فاطمه معصومه(س) به معرفت می رسند و در جلالِ جمال یاد امام رضا(ع)، به مقام بالای «رضایت» می رسند.

آری، هر کجا که باشیم، بهشت سهم ماست وقتی خویش را با امام رضا(ع) تعریف می کنیم. هر کجا که باشیم، نور و روشنی حق ماست وقتی جان به شرابه های حضرت شمس الشموس دخیل می بندیم، وقتی در دهه کرامت، نگاهمان مهربان تر از همیشه می شود و زمین رنگ مشهد می گیرد و زمان لباس عید می پوشد...

خراسان جنوبی - مورخ یکشنبه 1393/06/09 شماره انتشار 18772/صفحه2/اخبار

/ 0 نظر / 93 بازدید