صياد شيرازي، مرد حماسه و جوانمردی


نامِ سپهبد که به میان می آید، موی بر اندام آدمی راست می شود و در ذهنش تصویر مردی مستحکم و مغرور و پر هیبت و پر تحکم نقش می بندد. تعریف دنیا هم از یک ژنرال همین است، سخت و خشن و فرمان فرما اما ما ژنرال هایی داشتیم که محکم بودند اما مغرور نه، پر هیبت بودند اما نگاه و کلامشان از تحکم و تحقیر خالی بود. هژمونی شخصیتی داشتند اما این، زاییده تفنگ و درجه نبود. ژنرال های ما سخت و مرد روزگار سخت بودند اما خشن و خشونت ورز هرگز. آنا با دشمن هم بر سبیل مروت رفتار می کردند چه رسد به دوست. دشمن هم می توانست به امان شان امنیت یابد چه رسد دوست که در سایه نگاه شان همه بی قراری هایش را به قرار می آورد. آنان سرباز ملی و شخصیت ملی بودند چنانکه امروز هم اگر بخواهیم شخصيت هاي ملي را شمار كنيم، در رديف هاي اول، یکی از این "مرد مردان ملی" ژنرالی است به نام سپهبد شهيد علي صياد شيرازي ، مردي كه خودسازي از او اسوه اي در شمار بزرگان تاريخ اين مُلك ساخته است . اسوه ای که نه فقط برای نظامیان که برای همه ایرانیان، الگویی حسنه است. نه فقط الگویی در میدانِ رزم که مدلی موفق و مومن در عرصه زندگی. او در زمان حيات، تيغ اسلام و ايران بود عليه بي ديني و تجاوزگران به گونه اي كه تاريخ دفاع از ايران را هرجور كه بنويسند، ناگزير در برابر نام صياد بايد به احترام كلاه از سر برداشت يا دست راست را به همين دليل تا لبه كلاه بالا آورد.شخصيت صياد، شكل يافته از مولفه هايي بود كه او را در رديف ناميراترين افراد اين كشور قرار داد، مولفه هايي كه اگر مورد دقت و عمل قرار گيرد، باز هم مي تواند صيادها براي ايران بسازد، مخصوصا در هنگامه اي كه بيش از هميشه به « يل»هايي چون او محتاجيم و بايد كه با شخصيت شناسي او و بازشناسي توانمندي هايش، بر ابتداي صفحات زندگي جوانانمان نقش او را بنويسيم . تا به سان او پرورده شوند جوانان ايران تا فخر كند فرداي ايران به اين جوانان . صیاد ما، اهل منطق، صلابت، مشورت، مطالعه، دقت و همه آن چیز هایی بود که برای فرماندهی نیاز است. خطر را می شناخت و به بهترین وجه از دل آن دالانی به سوی سلامت باز می کرد برای سربازان خویش. نقشه های دشمن را می شناخت و به قمقمه آبی، می شست آن نقشه ها را. چنین بود که به رغم کمی عِده و عُده، باز ما دست بالا را داشتیم در مواجهه با دشمن و با وجود "مرگ افزار های هولناک" باز این دشمن بود که بر زمین مرگ می نشست. صیاد یک ژنرال تمام بود ولی این همه، صیاد نبود که او را در کلاس انسانی و عرفانی و فتوت و جوانمردی و ایثار نیز قامتی به غایت رشید بود که نه تنها دوست که مردمانِ غیر نظامیِ کشورِ دشمن هم در امان او می نشستند. حق هم همین بود و سربازی که از اول نام"علی" بر خویش داشت، باید هم چنین باشد. بعد این هم "نسلِ صیاد شیرازی" در نیروهای مسلح ما باید چنین باشند و بلند آوازه به مردانگی و معرفت. این راز مانایی است . این رمز ماندن است چنانکه صیاد بر این مدار می ماند....

ب / شماره 3597 / سه شنبه 21 فروردین 1397 / صفحه اول و 3


/ 0 نظر / 24 بازدید