حاصل رمضان قرآنی

اگر آن چه می کارند یک به هزارهم تبدیل شود، باز باید لااقل چند بذر کاشت که یکی به بار بنشیند و به هزار تبدیل شود. پس بی کاشت و بی آن که این کاشت با داشت حراست شود برداشتی در پی نخواهد بود. پس آن که هیچ نکاشته هیچ درو نخواهد کرد؛ حتی اگر هر روز از آسمان باران ببارد. بله از آسمان باران می آید؛ اما در زمین هم باید چیزی باشد تا برآید والا از هیچ جز هیچ نزاید و این از انسان پسندیده نیست که به هیچ دل خوش کند. باید پی بذرهایی بود برای کاشتن، بذرهایی که کاشته ایم و در ماه مبارک رمضان هر کداممان کم و بیش کاشته ایم بذری را و خوانده ایم از قرآن آیاتی را و حالا باید پی این باشیم که بذرها به بار بنشیند و آیه هایی که خوانده ایم، به فهم تبدیل شود والا تنها قرائت قرآن و خواندن نماز مثل دانشی می ماند که به فناوری تبدیل نشده باشد و از آن حاصلی برنخواهد آمد.پس باید برای تبدیل «دانش آیات» به «فناوری رفتار» تلاش کنیم و این بزرگ ترین شکرانه رمضان است که باید رمزهای عبودیت را بگشاید و ما را به فهم عارفانه و بلوغ یافته از بندگی برساند. و گرنه از تمرین سی روزه، ما را حاصلی نخواهد آمد چنان که اگر از میان سی مرغ، لااقل یکی به قاف نرسد، هیچ قلبی را تکان نخواهد داد، حال آن که ما نیازمند رابطه قلب خویش با قبله ایم تا ما را به جایی که باید برساند. ما یک ماه تمرین کرده ایم، مثل سربازی که دوره آموزشی را پشت سر می گذارد تا برای جنگ آماده شود و هیچ منطقی نیست که پس از دوران آموزش همه چیز را رها کند؛ وقتی دشمن از لحظه ها استفاده می کند برای پیروزی.پس ما که دشمن هوشیاری چون شیطان داریم که خطوات و خطرات گوناگون دارد باید از تمرین رمضان و قرآن خوانی ها بهره ای شایسته برگیریم. باید زلال قرآن عطش برگیرد از جان ها، باید روشن کند کوچه های تاریک باور فردی و اجتماعی را، باید اخلاق های شیطانی حسد و کبر و غرور و نفرت و فزونخواهی و خود محوری را از میان بردارد و بر خوی کم کاری و زیاده خواهی و ریاست طلبی و عافیت جویی و باطل کرداری خط قرمز بکشد. گران فروشی و کم فروشی و احتکار را از یاد ببرد و در ساحت مسئولیت پای بر ریاست بکوبد و مدیریت برنامه مند را در نظر داشته باشد و در جایگاه مسئولیت داری در حکومت، خود را خدمت گزار مردم بداند و بکوشد خدمت گزار خوبی باشد و کارها را چنان سامان دهد که نابسامانی ها از میان برخیزد. برنامه هایش رفاه و آسایش و آرامش مومنانه را توامان برای مردم به ارمغان آورد و کشور را عزتی در خور نام ایران بخشد و برای رسیدن مردم به حق شان نیز مجاهده کند و ... هرکس در هر جایگاهی که هست، باید کاری کند که در خور شان میهمان خدا و نور نوشیده رمضان باشد و رفتاری داشته باشیم که هر کس ما را ببیند، بفهمد از شهر رمضان آمده ایم که در آن قرآن نازل شده است و ما به فهم نزول قرآن رسیده ایم و در مسیر صعود قرار گرفته ایم مثل حاجیانی که وقتی از حج می آیند حاجی گونه رفتار می کنند و حاجی می مانند و بر نفس و کردار و رفتار خود امیرند و مهار کار به شیطان وا نمی گذارند. اهل رمضان هم باید چنین باشند و باید چنین باشیم همه ما، والا از فلسفه روزه و رمضان، بهره ای نخواهیم برد. حال آن که بایستگی رمضان یعنی دریافت رموز بندگی، یعنی مشق زیبا کردن برای زندگی زیبا یعنی با درک گرسنگی، به فکر گرسنگان افتادن و کارشان را چاره کردن و گره های بسته را از زندگی شان گشودن. یعنی «یوسف مهربانی» را برادر شدن و برادر ماندن. یعنی صداقت را به عمل درآوردن و دیده به بد نیالودن و به خوب دیدن عادت دادن. یعنی رسیدن به همه زیبایی ها و رهیافت به حقیقت ها. یعنی به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست/عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست/... یعنی به مقام رضا رسیدن و سر به رضایت به دوست سپردن و ... باید برای رسیدن به این مقام از درس های رمضان بهره گرفت و بذرهای رمضان را شکوفا کرد تا همه روزهامان عید شود.

صفحه 02 اخبار ، شماره سریال 17095 ، تاریخ انتشار 870711

 

/ 0 نظر / 110 بازدید