طلوع ماه بر آستان خورشید

برای قمر بنی هاشم (ع)

می درخشی چون ماه

در کنار خورشید

و جهان می بیند

هر دو را با یک چشم

و عجیب است این بار

رویت ماه کنار خورشید

و بزرگ است این بار

عزت ماه کنار خورشید

آی ماه!

خود خورشید تو را می خواند

خود خورشید به عشق می خندد

و زمین غرق هزار هلهله است

و به شادی گوید

ماه آمده است با خورشید

و زمان می خندد

آی ماه آی ماه!

و کسی می خواند

قصه عشق تو را با خورشید

به شکوه یک نام

عباس بن علی

یا حسین زهرا

از همان لحظه اول

تا غروب کربلا

آی ماه

آی عباس

قصه آمدنت؛

یک قدم تا خورشید

قصد رفتن تو؛

یک قدم پیش از خورشید

و جهان باور کرد

می شود عاشق شد

می شود چون «ماه» ماند

در کنار خورشید...

خراسان - مورخ شنبه 1394/03/02 شماره انتشار 18977 /صفحه اول/زندگی سلام

/ 0 نظر / 89 بازدید