احساس رضوی و رفتار مامونی؟!

 چشم به تنهایی نمی تواند ما را به مقصد برساند. مطمئن باشید حتی اگر احساس هم به یاری اش بشتابد، باز نمی تواند ما را به هدف برساند که اگر می شد الان ما در زمین همه جا را گشته بودیم. این که هنوز در یک قطعه از خاک مانده ایم  نشان از آن دارد که چشم و احساس را باید دیگر جوارح آدمی همراهی کنند تا بتوان امید کاری داشت. این شاهد را ذکر کردم تا به ترجیع بند نوشته های مذهبی‌ام برسم که درباره رابطه انسان با امام، فقط علاقه به حضرات معصومین (ع) کفایت نمی کند. این علاقه باید با تشابهات رفتاری همراه و در عمل ثابت شود که چقدر امام را دوست داریم. معتقدم نمی‌شود امام رضا (ع)  را دوست داشت اما در عمل شبیه مامون بود. نمی شود حسین (ع) را دوست داشت اما عملکردی چون یزید داشت. این ادعای دوست داشتن با آن عمل ما را به فریبی چنان بزرگ دچار می کند که زیر بار آن بمانیم و بمیریم حال آن که اگر به چاره برمی خاستیم، رفتار خود را هم با احساس خویش همساز می کردیم تا زندگی ما با زندگی امامان سازگار شود. در این حوزه، حرف فراوان است اما در این مجال که چشم ها در شهادت امام رضا ( ع) گریان است به این روایت از حضرت ایشان (ع) اشارت می دهیم که؛ «پیوند خویشاوندی‌ را برقرار کنید اگر چه‌ با جرعه‌ آبی‌ باشد و بهترین‌ پیوند خویشاوندی، خودداری‌ از آزار خویشاوندان‌ است‌» (تحف‌ العقول‌، ص‌ 469).
حالا بر اساس همراهی عمل با احساس در کجای کاریم و در رفتاری کارنامه ای، چه نمره ای می گیریم؟ با هزار تاسف، خیلی ها از آن جرعه هم دریغ می کنند، بماند که دریایی هم اگر باشد برای خود برمی دارند! تعجب نفرمایید، زندگی ما  پر است از این مسائل، پر است از آدم هایی که با داعیه خویشاوندی، گاه چنان می کنند که از هیچ دشمنی ساخته نیست. انگار نه بخش اول این حدیث رضوی را خوانده اند و نه بخش دوم آن را، اما این روزها همین آدم ها هم دم از امام رضا (ع) می زنند! ان شاءا... همین راه باریک ما را به رفتار رضوی هدایت کند وگرنه باید کفران نعمت کلام امام را هم در سیاهه عمل ما بنویسند که خود را شیعه رضوی خواندیم اما با رفتار مامونی، گرایش به ایمان را در جوانان کم رنگ کردیم که هر که ما را دید و دوگانگی ادعا و رفتار ما را فهمید، اقبالش نسبت به آن چه می گوییم کم شد و این نیز گناهی است که بر ذمه ما بار می شود.  چشم گریان و احساس نالان باید با عمل جوارح و ارکان هم همراه شود تا به واقع بتوانیم خود را با امام رضا (ع) تعریف کنیم و این تعریف، مع الفارق نباشد. بیاییم با امام رضا (ع) عهد ببندیم که امسال نگاه مان را به خویشاوندان و صله رحم، متعالی تر کنیم. همین تشابه با رفتار امام ما را به تجلی بهشت در جامعه نزدیک تر می کند.

 خراسان جنوبی / شماره : 2580 /شنبه ۲۷ آبان-۱۳۹۶ / صفحه 5/ فرهنگ

http://khorasanjonobi.khorasannews.com/?nid=19686&pid=5&type=0

/ 0 نظر / 89 بازدید