خبرنگار و چشم برزخی

 

می گویند صاحبان چشم برزخی اگر به فرد نگاه کنند عیار او را به عیان می بینند هر چند به زبان نیاورند. می گویند صاحبان چشم برزخی در نگاه به آدم ها نه شاکله ظاهری بلکه حقیقت وجودی او را می بینند، می گویند، صاحبان چشم برزخی گاهی به کنایه، اشارتی به حقیقت ماجراها می کنند و به نشانه ای فرد را هوشیار باش می دهند، می گویند... من اما می خواهم بگویم خبرنگار چیزی دارد شبیه «چشم برزخی». اگر اهل راز و نیاز به ریاضت شرعیه، به مقامی چنان می رسند، خبرنگار به قوه تحقیق و کنار زدن لایه های مختلف مدیریتی و پژوهش در صفحات پوشیده از چشم دیگران، به چنان شناختی نسبت به افراد و موضوعات می رسد که گویا چشم برزخی دارد. چشمی که دقیق می بیند، ظریف ها را به قلم در نظر می گیرد و با کلمات متناسب تا حدی که باید، اشارت ها را ردیف می کند و هوشیار باش ها و هشدارها را رقم می زند.

خبرنگار خوب می بیند، خوب می شنود و این مهارت را با جمع آوری اطلاعات از طرق مختلف کنار هم می گذارد تا به شناخت دست یابد. اطلاعات رسیده را تا رسیدن به یقین انتشار نمی دهد و البته حق هم همین است، حتی اگر کسانی که اطلاعات را به او می دهند و برای آن ها یقینی است، دوست داشته باشند و حتی فشار بیاورند تا خبرنگار زودتر دست به قلم شود، نه، خبرنگار خود باید با بررسی جوانب ماجرا به یقین برسد.

پای آبروی مردم و اعتماد عمومی در میان است و پای ایمان خبرنگار نیز هم. پس نباید توقع داشت به محض رسیدن یک پیامک، یک تماس تلفنی از شهروندی که او را نمی شناسیم ما را دست به قلم کند. به تماس ها البته احترام می گذاریم و سوژه بسیاری از نوشته هایمان همین پیامک ها و تماس های شهروندان محترم اما ناشناس است اما تا خود بررسی نکنیم ایمان و انصاف حکم می کند چیزی ننویسیم اما به یقین که رسیدیم تمام قد خواهیم نوشت، حداقل تا جایی که می توانیم و صدای قلم مان می رسد خواهیم گفت مطمئن باشید، این را هم بدانید خبرنگار اگر از شم خبری خدادادی خود بهره نگیرد، اگر به جستن لایه های زیرین حوادث و وقایع، نقد عمر ندهد به «چشم بندی» هم که شده برخی افراد چشمش را می بندند و به هزار ترفند او را از نیمه راه تحقیق قبل از آن که به صد فرسخی چشمه برسد تشنه بازمی گردانند یا با اطلاعات دروغ از قلم او برای رسیدن خویش به مقصد یا تسویه حساب با این و آن بهره می برند اما خبرنگار مراقب است تا ابزار دیگران نشود و فقط در خدمت هدف متعالی خویش باشد لذاست که شاهدیم گاه به واقع بانگ به جامعه می خورد که فلان کار ناصواب انجام شده است، فلان دست بوی اختلاس می دهد، فلان نگاه عین رانت است و فلان لبخند طعم جابه جایی حق و باطل را دارد، از آن روست که خبرنگارانی مومن لایه ها کنار زده اند، صفحه ها خوانده اند، خطر کرده اند و خط نوشته اند تا جامعه به راحتی بتواند بشنود آنچه را که باید بشنود و بانگ به حق خواهی بردارد تا دست اقتدار قانون بر یقه مفسدان بزرگ اقتصادی بر گردن اختلاس گران، بر مچ رانت سازان و دهان رانت  خواران چنگ زند و نه تنها جلوی آنان را بگیرد که حتی لقمه های بلعیده شده را هم از حلقومشان بیرون بکشد.

به پرونده های فساد اقتصادی، اخلاقی، اختلاس، رانت خواری و... توجه کنید یا خبرنگاران خود به تحقیق و جست وجو پرده از آن برداشته اند یا همکار، همراه و همکلام افراد حقجو، حقگو و نهادهای مسئول بوده اند. در کشف جرم، در افشای فساد و حتی در عیارسنجی عمل مسئولان، این جست وجو، این تلاش، این چراغ گرفتن بر زوایای پرونده ها و پوشه عمل افراد، آنان را به چنان قدرتی رسانده است که به نگاهی می توانند عیار مدیریت، عیار صداقت، عیار حقانیت، عیار انسانیت و... را بسنجند. چنان که صاحبان چشم برزخی می توانند عیار انسانیت افراد را به ترازوی نگاه کشند و وزن هر کس را دریابند. بله، خبرنگاران به تحقیق و مطالعه به ظرفیتی دست می یابند از اطلاعات، شبیه چشم برزخی و گاه به کنایه گوشه ای از یک پرده را برای هوشیاری جامعه و ضرورت عمل مسئولان بالا می زنند. اول اسامی، م.ر، ب.ز، م.الف و... نوشته می شود به اشارت اما این حرف های شرمسار، حرف های دیگر را هم در پی خود می آورد تا اسامی کامل شود برای صدور حکم محکمه، حکمی که حق را باید احیا کند و باطل را بمیراند و این هنر خبرنگار است و تکلیف او که وقتی قلم را به انتخاب برداشت هاتف در گوش او «ن و القلم و ما یسطرون» خواند پس خبرنگار مومن بی اطلاعات حرف نمی زند، به اطلاعات غلط به کژراهه نمی رود. در مسیر موج، ابزار دست موج سواران نمی شود. خبرنگار با تکیه بر اطلاعات، نگاه نقاد، هوش تحلیلی و شم خبری، صاحب چیزی شبیه چشم برزخی می شود که عیار حرف ها و آدم ها را می شناسد... برایمان دعا کنید تا خبرنگار واقعی باشیم....

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1393/05/23 شماره انتشار 18758 /صفحه16/بدون موضوع

/ 0 نظر / 87 بازدید