تنها عکس است که می ماند

در گرامیداشت عکاس نجیب «خراسان» حسن اسلامی

 نامش لبخند را بر لب می نشاند، به شکوه صمیمیت و رفاقت. «حسن اسلامی» را می گویم. همان «عکاس نجیبی» که عکس در عزای او به ماتم نشست. دوربین ها، همه خاطرات خود را گریستند و خبرها، در فراق او «بدون عکس» چاپ شدند. «حسن اسلامی»، هنرمندی بود که به عکس ها هویت می داد و الا دوربین دست خیلی ها هست اما ماندگارشان نمی کند. او با دوربین، با عکس شاعری می کرد. گاه عکس هایی می گرفت که مثل یک غزل ناب، بیننده را بر سر شوق می آورد و یا نگاهش را به تأمل بازمی کرد... . حالا، حسن اسلامی نیست. اما عکس هایش هستند. اگر از خواننده، «تنها صداست که می ماند»، از عکاس، از «عکاس نجیب»، تنها عکس است که می ماند....

خراسان رضوی - مورخ چهارشنبه 1394/05/07 شماره انتشار 19030/صفحه6/فرهنگی

/ 0 نظر / 86 بازدید