مرزبان دین باشیم نه مرز گذار

خانه تکانی را باید تمثیلی گرفت برای نوسازی همه شئون زندگی. نو باید دید و نو باید خواند در جاهایی که کهنه اتفاق ها، دل را می آزارد. یاد های کهنه ای که قهر ها را تازه می کند. این نوسازی نگاه، می تواند حلاوت را در دل بنشاند تا دوباره به برادری برخیزیم و با قوام خویشاوندی ملی و انقلابی، ایستادن ها را از رو به روی یکدیگر به در کنار هم تبدیل و صف واحد تشکیل شده را به بنیان مرصوص ارتقا دهیم. این لازمه اش نوسازی نگاه و برجا نشینی کلمات به قاعده انصاف است. در یکی ، دو شب پیش بود که جوانی در یک کانال اجتماعی، شخصیتی را که نمی پسندید با عنوان " یارو" خطاب کرد و من برای این که حساسش کنم به "نازیبایی" این خوانش، برایش نوشتم؛ " یارو" شان کسی است که این متن را نوشته نه کسی که مردم را به شرکت در انتخابات و رای دادن به کاندیدایی درون نظام دعوت کرده و مردمی که رای دادند." یارو" کسانی هستند که در این شرایط سخت در زمین دشمن بازی می کنند.... دیگری به جواب برخاست که من با به کارگیری این لفظ مخالفم اما آن فرد چنین و چنان است و به نوعی واجب النقد. جوابش را چنین نوشتم که ؛ خب، از اول به ایشان تذکر می دادید. به کار بردن این لفظ ناظر به دعوت ایشان به انتخابات بود نه مباحث دیگر که در باره آن ها می توان بحث کرد. من با صفر یا صد دیدن افراد مخالفم. نقد با ادب و آداب خودش باشد. هرکس هم ضعف دارد و هم قوت. از قضا دعوت به انتخابات، نقطه قوت است در شرایطی که دشمن های نشان دار بر طبل تحریم می کوبند همیشه و غافلان به کسانی رای می دهند که در شمار نامزدهای تایید شده نیستند ... دیگری به یاری او آمد و آن کلام نا زیبا را سزاوار خواند به این بیان که؛ "یارو " کسی است که هیچ وقت در دایره دین و نظام نبوده و نیست و مغضوب این دو بوده و خواهد بود. با این بیان، خیلی ترسیدم از خوی "تکفیر" که در نگاه برخی ها نشسته و به راحتی دیگران را نه فقط از دایره نظام که از حوزه دین هم خارج می شمارند. جوابش دادم که: اگر دایره دین و نظام را شما تعیین می کنید، جز خودتان کسی در آن باقی نمی ماند! توجه اش هم دادم که با این جزمیت در باره کسی داوری نکند و مراقب کلماتی که بیان می کند باشد که چه معنایی از آن برمی خیزد. این را هم اضافه کردم که " هیچ وقت به جای خدا ننشینیم و حکم به تکفیر مسلمان نکنیم. این نگاه خطرناک است. در حوزه سیاسی نقد کنیم ان هم بر مدار انصاف اما با ادبیات دینی سخن نگوییم که ما به ازاهای سنگینی دارد...." نگفته پیداست که تکفیریان هم خود را حق مطلق می شمارند و هر کس جز خود را تکفیر می کنند و شایسته تیغ می دانند حال آن که خود در گمراهی هستند و در آموزه های دینی، از این رفتار غلط نهی شده است. نمی شود که هر کس دیگری را به بی دینی متهم کند و مسلمانی را به این اتهام براند. ای رفتار از جمله همان کهنه گفته هایی است که دل ها را از هم دور می کند. نقد باید کرد رفتار ها و برنامه ها و کارنامه ها را اما چنین به بی دینی نباید متهم کرد دیگران را. مرزبان دین باشیم با همه حدود و ثغوری که دارد. ما را توان و ماموریت مرز گذاری نیست. در آستانه نوروز از این رفتار هم باید بگذریم که این کهنه جانی، حلاوت کش است. نگاه تازه کنیم و کلمات را حلاوت دهیم تا کام ها به شهد، شیرین شود.....


ب / شماره 3862 / چهار شنبه 15 اسفند1397 / صفحه اول و 2/


/ 0 نظر / 29 بازدید