وقتی زبان درنده خویی می کند

 

بهترین دوست و خطرناک ترین دشمن هرکس خود اوست و عاقلان همواره مراقب «این نزدیک ترین» هستند که اگر به دوستی برخیزد دنیا را درخت دوستی بنشاند و چون به دشمنی بنشیند، هزار فتنه از او برخیزد پس باید که با همه وجود مراقب خویش بود. مخصوصاً مراقب زبان خویش که اگر از بند تقوا رها شود، درنده ای تمام عیار خواهد شد. برای دریدن و پاره کردن هم همیشه به دندان های تیز نیاز نیست، گاه ضربت شمشیر کلمات هزار بار کشنده تر از خود شمشیر است. آثار زخم ها از بین می رود اما زخمی که کلمه بر روح و روان فرد می نشاند از بین نمی رود و شاید یکی از دلایلی که معصومان(ع)همواره بر تقوای زبان تاکید داشتند همین باشد این کلام نغز و پرمغز امام علی(ع) است که می فرمایند: «زبان، درنده ای است که اگر رهایش کنی، گوینده و شنونده را می درد.[و از شر این درنده] آن که غالب بر زبان است، در امان است»، اصلاً کلمه مثل تیر است. تا وقتی در خشاب است، در اختیار توست اما وقتی شلیک شد، دیگر در اختیار تو نیست بلکه این تو هستی که باید عوارض آن را جمع کنی و باز این کلام معصوم(ع) است که «سخن را تا بر زبان نیاورده ای در بند توست اما همین که آن را به زبان آوردی، تو در بند آنی» و این یک حقیقت است که اگر به رویدادهای اجتماعی نگاه کنیم شاهد آن خواهیم بود و بسیاری از پرونده های قضایی هم ریشه در همین کلمات بی حساب و درنده خویی زبان دارد که اگر به گفت در نمی آمد، هیچ مشکلی وجود نداشت اما دریغ که برخی هامان با کلمات ناحساب حسابی دشمن تراشی می کنیم و با حرف هایی بی کتاب، خط قهر و کین بر صفحات دفتر زندگی می کشیم، پس مراقب زبان خود باشیم، مخصوصاً وقتی عصبانیت ما را از حالت طبیعی خارج کرده است. سکوت در این لحظات گوهری گرانسنگ است که در پله ترازو اگر قرار گیرد، وزن شخصیت و انسانیت فرد را مشخص می کند، پس نه تنها به گاه خشمناکی نباید سخن گفت که باید بر خویش امیری کرد و مومنانه بر آتش خشم، باران صبر بارید. اصلاً باید این کلام مولای متقیان علی(ع) را درس زندگی قرار داد که می فرمایند «خشم را چون شربتی گوارا بنوش، که من در مدت همه عمر شربتی به این شیرینی از گلو فرو نبرده ام» و به راستی چه شربتی شیرین تر از این که نه کام خویش تلخ کنیم و نه کام دیگران، نه باعث شیرین کامی شیطان شویم. این کلام نورانی مولا علی(ع) یادمان بماند و چراغ کوچه های رفتاری ما شود که: هر که خشم خود را فرو خورد بر شیطان پیروزی یافت» و این یعنی شیطان در جبهه خشم بر ما غالب می شود پس برای پاتک زدن به این دشمن آشکار که قسم خورده است ما را از اوج بندگی به حضیض بکشاند و از راه بهشت به جهنم بکشد باید هم زبان در کام کشیم و هم گره خشم از ابرو بگشاییم و هم بر رفتار خویش مسلط باشیم که برترین سلاطین آنانی هستند که بر نفس خود و بر خویشتن خویش سلطان باشند....

خراسان رضوی - مورخ شنبه 1391/06/25 شماره انتشار 18217 /صفحه۷/فرهنگی

/ 0 نظر / 89 بازدید