درهای بسته، آغوش های باز

پیشتر ها گزارشی خوانده بودم به قلم و هنر تصویر برادر رزمنده ام سید حمید هاشمی در باره مادری که تنها جمعیت یک روستا بود در خراساندجنوبی. همه رفته بودند اما او مانده بود تا پسرش تنها نباشد. تا به غربت گرفتار نشود مزار شهیدی که جان داد تا اسلام غریب نماند و ایران، به تیغ دشمن، پاره،پاره نشود. خبر بعدش را هم خواندم که آن «غیرتزن»ایرانی، که تا آخرین نفس به عهدش وفادار بود، به پسرش پیوست. به روستا ها که نگاه می کنم می بینم که قهرمان آن قصه تنها نبود که در روستاهای خراسان جنوبی، قهرمانانی از این دست فراوان داریم. قهرمانانی که خشکسالی بیست ساله هم نتوانست اراده شان را بشکند. دیگران رفتند و به شهر کوچیدند. آنان اما ماندند پای «جان»ی که در خاک داشتند اما « اجل» تقویم ها را تند، تند ورق می زند و چنین است که هر بار که گذر مان به روستا می افتد، می بینیم که باز خانه یک شهید، بسته شده است بعد از فوت مادر که آخرین بازمانده شهید بود. برادران وخواهران که به شهر کوچ کرده بودند. پدر و مادر اما ماندند تا قبر شهید شان غریب نماند و غبار نگیرد سنگ مزاری که فردا سنجه خدا خواهد بود در روزی که ترازو حکم می کند به جایگاه افراد. مرگ اما برای این پدر ها و مادرها در شکوه آیه رحمانی من المومنین رجال صدقوا ما عاهدالله الیه، مصداق ومنهم من ینتظر شدند که « وما بدلوا تبدیلا» امضای خدا بر پیمان شناسی شان است. آنان ماندن بر سر مزار شهید را نمادی پرشکوه از ایستادگی بر عهد خویش با شهیدان می دانستند و تا آخر بر این عهد ماندند و تنها مرگ توانست آنان را نه از این دیار که از این دنیا ببرد و حالا در منزل شهدا دارد یکی بعد از دیگری، بسته می شود. کاش متولیان تاریخ شفاهی ایثار، قبل از بسته شدن درب خانه ها، پرونده ثبت خاطرات و گفت و گو ها را بسته باشند والا بسته شدن هر درب، به معنای از دست دادن صفحاتی از تاریخ حماسه این دیار است که به عنوان ذخیره راهبردی ملی مطرح است. معتقدم در این حوزه باید« لحظه ها» را هم غنیمت شمرد و قلم برداشت برای ثبت حقیقت های زندگی شهدا به ویژه بازخوانی سبک های تربیتیی که از نوجوانان، مردانی چنین بزرگ می پرورد. باری، خانه شهدا دارد یکی بعد از دیگری بسته می شود اما پرونده معرفتی آنان هرگز نباید بسته شود. در خانه ها بسته می شود اما مزار شهدا همچون چراغی روشن، جستجوگران روشنی را به سوی خویش می کشاند و دیده ام که در روزهای آغازین سال، افراد مختلف در زیارت شهدا، توشه برمی گیرند و همین رویه که دارد به سنتی حسنه تبدیل می شود امید را در دل روشن نگه می دارد که اگر درب خانه ها بسته شود، آغوش مزار ها همیشه گشاده است و مردم هم آنقدر برای شهیدان احترام قائل اند که به غبار ها اجازه نشستن بر یاد های روشن را ندهند... .


حیات / چهارشنبه 7 فروردین 1398

http://hayat.ir/125-3-142558


/ 0 نظر / 26 بازدید