خرمن رمضان و توشه ما

بوی عید می آید، شمیم خوش «فطر»، جان ها را بهاری می کند و دیده ها را «نورانی»، تا از این پس نگاه ها «روحانی» شود و باید هم روحانی و روحانی تر شود نگاه ها و رفتارها و حتی پندارها و گفتارها، که مشق عشق و معنویت در ماه رمضان باید سرانجامی چنین داشته باشد اما اگر نه این باشد، از رمضان جز خستگی و فرسودگی حاصل نمی شود. رمضان، ماه خدا بود و تکلیف بنده، این که در این ماه به رازگشایی بپردازد و در بندگی به مقام بالاتر برسد.

برای این بود که یک ماه قرار ملاقات با خداوند و سفره نشینی رحمت دوست جان او را چنان فربه کند که یک سال- لااقل- جان به سلامت برد. رمضان، یک ماه بود با ۳۰ روز نو و ۳۰ نوروز و باید جان از نویی چنان سرشار شده باشد که برای «کهنه» جایی نماند. رمضان یک ماه بود و شب قدری داشت که «خیر من الف شهر» بود، برتر از هزار ماه و رندان و نظربازان آن را چنان قدر می دانستند که قدر می یافتند چنان قدر می یافتند که همه چیز و همه کس را برای خدا قدر می نهادند که در هر چیز که می نگریستند، نشان دوست می دیدند و یاد او در دل افزون می کردند.

۳۰ روز رمضان، برای خیلی ها، به پرواز «سی مرغ» می مانست به سوی قاف که سرانجام «سیمرغ» به مقصد می رسید و قاف نشین می شد. حالا از مرغان جانی که پرواز آغاز کردند، در فطر «سیمرغ» عشق و ایمان به مقصد رسید و به قاف عبودیت و ...

رمضان یک فصل بود برای بهتر شدن، یک بهار برای رویش، یک تابستان برای رسیدن، یک پاییز برای نوازش نسیم و یک زمستان برای باران، یک فصل بود برای تمشیت یک عمر.

یک عمر برای بندگی خداوند؛ بندگی که تنها به دعا و عبادت خلاصه نمی شود بلکه در حوزه خدمت به مردم و گره گشایی از مشکلات آحاد جامعه بسط می یابد و مومن رمضانی، پس از رمضان باید همه خوبی ها را در خویش بیشتر بارور کند و روی از نازیبایی ها بگرداند و هر روز از آن بکاهد. مومن رمضانی می داند باید «خدایی» شود و برای این «باید» خصلت های نازیبا را از خویش بزداید و چنان مظهر شئون خداوند می شود که هر کار که به دعا از خداوند می خواهد، خود نیز برای انجامش در حق مردم، آستین همت بالا بزند. اهل رمضان می داند پس از این ماه باید بهتر ببیند، بهتر بگوید و بهتر هم بیندیشد.

می داند پس از این نباید چشم بر دیدنی ها بپوشاند و یا بر نادیدنی ها بگشاید می داند «باید» برای اصلاح جامعه در بستر امر به معروف و نهی از منکر تلاش کند. «باید» اول خود را چنان بسازد که هر کس او را دید به شکوه سازندگی ایمان بیاورد و سپس مصداق «کونوادعاة الناس بغیرالسنتکم» باشد و مردمان را نه به زبان که به عمل به سوی زیبایی ها بخواند. اهل رمضان «باید» بهترین باشند در کار، در تحصیل، در روابط انسانی و در همه چیز و ... این ها رازهایی است که می شود در رمضان آموخت و پس از آن به کار بست و اینک که رمضان دارد به پایان می آید و در آستانه فطریم، باید توشه خویش را از رمضان برگیریم و توان خویش را برای فردا و فرداها مضاعف کنیم...

خراسان رضوی - مورخ چهارشنبه 1392/05/16 شماره انتشار 18472 /صفحه۶/جامعه

/ 0 نظر / 93 بازدید