محبت را جایگزین همه کمبودها کنیم

محبت، خانه را، بهشت می کند حتی اگر خانه از امکانات چندانی برخوردار نباشد؛ محبت که از نگاه به لب ها و کلمات اهل خانه برسد، می شود رایحه خوش بهشت را حس کرد اما اگر خدای نکرده، گوهر محبت و جوهره مهربانی گم شود، خانه هر جا، به هر متر و قیمتی که باشد، بوی جهنم خواهد داشت، مطمئن باشید! همین الان اگر با خودتان خلوت کنید و ذهن تان را به این سو و آن سو، به خبرنگاری بفرستید هم خواهید توانست فهرست سپید خانه های بهشتی را بنویسید و هم سیاهه بلند بالای خانه های جهنمی را، تازه چهره های اهل خانه هم در ذهن تان چنان پررنگ، جان خواهند گرفت که بتوانید خط ابروی در هم یا چهره گشاده شان را حس کنید. بله، بازخوانی ماجرای این خانه ها، نشان می دهد، بهشت در جغرافیای زندگی به مساحت مهربانی و محبت مومنانه است و جهنم نیز به گستره مساحت خشم و کینه و نامهربانی و نمونه و مثال در این باره آن قدر فراوان است که نیاز به گفتن نیست؛ فقط به یک نمونه اشاره می کنم و هزار نمونه و مثال را خود شما به مثل می توانید بازگو کنید؛ برای یک مراسم، پدر تک و تنها با ماشین مدل بالای خود آمد. زنش با پسرش جداگانه آمد و دخترش، به تنهایی! انگار دلشان نیامده بود حتی برای چشم مردم هم یک نیم ساعتی با هم در یک خودرو باشند. در مجلس هم انگار همدیگر را نمی دیدند. این وضع در خانه شان هم همین است. خانه چند طبقه و بزرگ، در هر طبقه فقط یک نفر آن هم برای خود و انفرادی زندگی می کند. اما از سوی دیگر مرد و زن و سه فرزندش، تاکسی گرفته بودند برای رسیدن به مجلس و آن قدر مهربان بودند که آقای راننده تاکسی را هم بر سر شوق آورده بودند. شنیدم در خانه هم همین طورند، مهربانِ مهربان، جای همه کمبودهایشان «محبت» گذاشته اند و بهشت را در همین دنیا زندگی می کنند...
خراسان - مورخ دوشنبه 1394/03/11 شماره انتشار 18985/صفحه3/خانواده/چاردیواری
 
/ 0 نظر / 87 بازدید