وقتی امام رضا (ع) رخصت جهاد می داد

این درست که شوق کربلا رزمندگان را به جبهه می کشاند. این درست که دلاوران جبهه خود را در جایگاه لبیک به هل من ناصر ینصرنی می دیدند. این قبول که نقش های عاشورایی بین رزمندگان تقسیم می شد اما همان طور که کربلا در افق نگاه مجاهدان ما روشن بود، پشت شان هم به نورانیت مشهدالرضا گرم بود و خود را مستظهر به حمایت امام رضا(ع) می دانستند. 

این حس مقدس هم با آنانی همراه بود که جبهه را از حرم و جهاد را، با رخصت از علی بن موسی الرضا آغاز می کردند و هم با آنانی که از دیار های دیگر اما به سربازی امام هشتم راهی جبهه می شدند. شکوه رزم خراسانی ها اما حکایتی دگر داشت؛ آنان خود را فرزندان امام رضا می دانستند که رزم «هاشمی» داشتند. گویی خون « بنی هاشم» در رگ هاشان جاری است. آنان مردانه می جنگیدند و به تفنگ ها شان غیرت و بصیرت و حکمت، همراه بود. 

شاید همین نیز دلیل می شد که فرماندهان بزرگی چون سپهبد ارتش توحید، شهید صیاد شیرازی، در جنگ تکیه و توجه خاصی به خراسانی ها داشت و می خواست در عملیات ها ، پرچم به دست آن ها باشد. او حتی در عملیات هایی که لشکر های خراسان، ماموریت مستقیم نداشتند هم تاکید داشت که حداقل یک یگان از خراسانی ها باشد. او در وجود آنان، غیرت و میمنت رضوی می دید و چون پرچم را به دست خانه زادان حضرت خورشید می دید به طلوع سپیده، انید افزون داشت، به صبح پیروزی. دیگران هم نگاهی کرامند به یگان های رزم خراسان داشتند و رزمندگان این دیار هم از آنجا که خود را نمایندگان دیار امام رضا می دانستند، برای خویش ماموریت ویژه قائل بودند و می خواستند انتقام جد امام خویش را از نوادگان کشندگان حضرت ثارالله بگیرند. 

 برای ما جهاد حسین علیه یزید، پایان ناپذیر بود، پس باید طرفحسین می ایستادیم و یزیدی ها را چنان سیلی می زدیم که از زادن خود پشیمان شوند. باری، در دفاع مقدس ما، نگاه به افق عاشورا بود و مقصد کربلا و رساندن خود به روز واقعه اما پشت لشکر ایران به خورشیدی گرم بود که در خراسان، طلوعی بی غروب دارد و او را « شمس الشموس» می گویند. با انوار اوست که ما بر سپاه جهل می تاختیم و می تازیم. با عنایات اوست که معبرهای بسته را گشودیم و قفل های فردا را نیز باز می کنیم پس دفاع مقدس مان را همان طور که به درستی حسینی می دانیم به حقیقت باید رضوی هم بدانیم که اگر کربلا پیش رو بود و رزمندگان را به حرکت وامی داشت، مشهد هم، محکم و مقتدر، پشت رزمندگان می ایستاد و آنان را به حرکت غیرتمندانه تشویق می کرد پس همان طور که پیش رو را می بینیم، باید حواس مان به پشت سر هم باشد، جایی به نام بهشتی مشهد که امام رضا از آن، به جهان ، فرمان می راند....

حیات / تاریخ انتشار:یکشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۶  | شناسه مطلب: 136394

http://hayat.ir/fa/136394/

/ 0 نظر / 93 بازدید