معنای آزادی «لاقیدی» نیست!

سیاه و سفید(۳۰۳)
 

وقتی ، سکه زندگی را یک رویه بپنداریم و تنها با احترام، با حرمت بر آزادی، با پرهیز از تنبیه و مجازات به آن بیندیشیم و عمل کنیم قصه می شود این که در جامعه شاهدیم و در هر خانه و در میان هر خانواده، تعدادی از فرزندان، جهنم را به خانه می آورند. بله اگر همین الان چشم بگردانیم در جامعه خواهیم دید قهرمانان این سریال راکه پایان آن بی گمان ناخوش خواهد بود، توسط خود ما (والدین) رقم می خورد. توسط پدر و مادری که توبیخ و تنبیه را به فراموشی می سپارند و از روش  تربیتی قرآن که تشویق را در کنار تنبیه می گوید، فراموش کرده اند و حریم خانواده توسط فرزندانی که ظرفیت تکریم را ندارند و معنای آزادی را لاقیدی می دانند به خطر می افتد و دود آتشی که چنین نگرشی را برمی افروزد اول از همه در چشم خود این قصه آفرینان می رود و بعد به چشم مردم در می آید اما اگر زندگی خود را قرآنی تعریف کنیم، کارهای خوب، پاداش خواهد گرفت و کارهای نازیبا با عقوبت مواجه خواهد شد، تا هم عدالت رعایت شود و هم در این عدالت انسان به کمال برسد. رابطه والدین و فرزندان هر چه قدر هم توام با عاطفه باشد و از مهر و محبت رابطه خداوند با انسان، که به سبب خلق او به خویش دست مریزاد گفته است و او را به جای خویش نشانده و رخت خلیفةاللهی پوشانده است، مهربانانه تر نیست، اصلا مهر پدر و مادر وفرزند، قابل گذاشتن در پله ترازویی که در پله دیگرش، مهر خداوند به بنده اش است، نمی باشد، اما با این همه محبت اگر بنده یک گام به سوی خدا بردارد، خداوند چند گام به او نزدیک می شود، اگر به جای دست دراز کردن به سوی این و آن دست خالی خود را - پر از نیاز- به سوی خداوند دراز کند، هرگز خالی باز نخواهد گشت بلکه پر از اجابت خواهد شد، اما همین خداوند، در کنار مهربانی با خوبان، بر بدان خشم می گیرد، وعده عقاب سخت می دهد و این باید درس تربیتی باشد برای همه ما در همه زندگی که تنبیه را با تشویق همراه کنیم تا به نتیجه برسیم...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1389/08/27 شماره انتشار 17702 /صفحه۸/خانواده و سلامت

 

/ 0 نظر / 94 بازدید