کور مردم باشیم و بینای خویش!

ما منتقدان تیزبین و پر حرفی هستیم. کافی است، کاهی در رفتار کسی ببینیم به اندک زمانی از آن کوهی خواهیم ساخت که حقیقت واقعیت با هم آن سویش بماند. اما نوبت به خودمان که می رسد، دچار فراموشی ممتد می شویم. درست مصداق همان ضرب المثل معروفِ “کور خود و بینای مردم” که در زبان هم استانی هامان بسیار به کار می رود. گاه می بینیم همان رفتاری را که از دیگران نمی پسندیم، در جای دیگر، خود مرتکب می شویم و از آن دفاع هم می کنیم! بنده خدایی بود که همیشه مسئولان را به در باز اتاق توصیه می کرد اما پشت میز ریاست که نشست، افراد را دو ساعت پشت در نگه می داشت! قصه این است که حاضر نیستیم چنان که می گوئیم در باره دیگران، خود رفتاری درست داشته باشیم حال آنکه می دانیم که بازخورد رفتار مان را خواهیم دید اما… کاش توجه کنیم که؛

این جهان کوه است و فعل ما ندا

سوی ما آید نداها را صدا…

پس یا به ما به ازای رفتار مان توجه و اصلاح کنیم و یا بپذیریم این واقعیت را که ؛ کارمندی که به ارباب رجوع می گوید امروز برو فردا بیا، نباید شاکی باشد چرا حقوقش دو هفته دیر شد! چون کسی که باید حقوق او را بریزد هم به همین قاعده ملتزم خواهد بود. زمانی می توانیم توقع داشته باشیم حقوق مان سر ماه واریز شود که کار مردم را به روز انجام دهیم و از اطاله های بی خود دست برداریم. بر همین سیاق می توان چنین نوشته آن دوست را که در فضای مجازی نوشته بود خواند که؛ راننده تاکسی ای که هیچ وقت پول خرد ندارد و از صبح بد اخلاق است، نباید شاکی بشود چرا کارمند فلان اداره کارش را درست انجام نمی دهد! این چرخه همچنان ادامه دارد و می توان گفت مکانیکی که قطعه تعمیری را تعویض می کند، نباید شاکی باشد که چرا ارتوپد به جای فیزیوتراپی، جراحی تجویز می کند.

کابینت سازی که سه ماه دیرتر کارش را تحویل می دهد نباید شاکی باشد که چرا ایران خودرو و سایپا ماشینی را که باید عید تحویل می داده هنوز تحویل نداده اند و تازه می گویند دارند خودروهای سال ۹۷ را تحویل می دهند!

وقتی برای هرکاری دنبال یک آشنا می گردیم که کارمان با یک تلفن انجام شود، نباید شاکی شویم که در مطب دکتر یک نفر بدون نوبت می رود داخل و در فلان اداره فلانی با یک تلفن، راه صد ساله را یک شبه طی می کند و به آلاف و الوف می رسد. واقعیت این است که ما همه شبیه هم هستیم ، چون عملکردهای مان یکی ست، فقط مقیاس اشتباهات مان کوچیک تر از آن هاست چون قدرت مان کمتر است. پس در نفس عمل، تفاوتی نداریم و باز این جغرافیای مصر هاست که کوتاه و بلند می شود والا فرعون در وجود همه ما بیدار است حال آن که اگر طبق توصیه های اخلاقی و بر مدار آموزه های دینی، آن ضرب المثل را برعکس می خواندیم و “بینای خویش و کور مردم” بودیم، دیگر ذره بین به دست در زندگی و رفتار مردم نمی گشتیم بلکه چراغی می افروختیم در زندگی و رفتار خودمان تا به چاه و چاله نیفتیم. ما حق داوری درباره مردم و جست و جو در زندگی خصوصی شان را نداریم. حقیقتا نباید دید خیلی چیز هایی که برای دیدن شان ولع داریم. این “کور دیگران” بودن البته در امور شخصی است اما در امور اجتماعی، “امر به معروف و نهی از منکر” به شکل ساختار مند، تکلیف ما را معلوم کرده است که باید برای حراست از خوبی های جامعه بدان ملتزم باشیم….


ب / شماره 4015 / دوشنبه 8 مهر 1398 / صفحه 3

http://birjandemrooz.com/?p=11125


/ 0 نظر / 29 بازدید