هر که شاه آن کند که او گوید...

 
 
آدم های کوچک فقط خود را می بینند، حتی وقتی به حضور بزرگی بار می یابند باز خواسته هایشان هم کوچک است و هم برای خودشان، اصلاً هم به بزرگی طرف نگاه نمی کنند و درنمی یابند از بزرگان خواسته های کوچک طلب کردن شرط ادب نیست. اما آدم هایی که بهره ای از معرفت دارند، هر وقت در برابر بزرگی قرار می گیرند نه به اندازه کوچکی خویش بل به بزرگی و بزرگواری طرف، دست به طلب بر می دارندو لب به خواستن می گشایند مخصوصاً اگر بدانند، هرچه بخواهند آن بزرگ اجابت می کند و این نیز عین ادب است، ادب خواستن، ادب مواجهه با بزرگ، ادب شکر نعمت به جا آوردن، ادب معرفت و دریافتن این حقیقت که؛

هر که شاه آن کند که او گوید

حیف باشد که جز نکو گوید

پس نکو باید گفت بر درگاه حضرت کبریا، که خود هم نکو گفتن مان می آموزد، هم دعا و هم اجابت از اوست. اگر با دعا به حضرتش اقبال می کنیم و یا ذات اقدس جلت عظمته به رحمت خویش اجابت می فرماید همه از آن ذات مقدس است. چنانکه مولانا عارفانه می سراید؛

این دعا هم بخشش و تعلیم توست

گرنه در گلخن، گلستان از چه رست

هم دعا از تو، اجابت هم ز توست

ایمنی از تو، مهابت هم ز توست...

ما ز آز و حرص خود را سوختیم

و این دعا را هم ز تو آموختیم...

آری. همه را از حضرت دوست آموختیم و بایدمان در یاد بماند که وقتی آن کریم، «ارحموا ترحموا» می فرمایدمان، به جان بشنویم، رحم کنیم به هم تا در باران رحمت همه جان بشوییم. وقتی نیز، دستانمان را پی دعا به آسمان می فرستیم، ادب دعا و ادب خواستن از بزرگ را رعایت کنیم و اجابت را برای همگان بخواهیم، چه حیف باشد وقتی پی «ادعونی استجب لکم» در بهار معرفت، رمضان، دست به دعا بر می داریم، باران اجابت را برای همه نخواهیم، شرط ادب حکم می کند وقتی باران طلب می کنیم نه برای باغ و خانه و ملک خویش بل برای سیراب شدن همه زمین و زمینیان دعا کنیم. باران که ببارد، زمین که سیراب شود، باغچه ما هم از خشکسالی خواهد رهید...

 

خراسان رضوی - مورخ سه‌شنبه 1391/05/17 شماره انتشار 18187 /صفحه۵/فرهنگی
/ 0 نظر / 115 بازدید