هدفمند باشیم

داشته هایی که به چشم خود ما نمی آید اما حسرت دیگران را برمی انگیزد فقط فرزند و مال و جاه و جایگاه نیست که می توان از این مؤلفه ها در حوزه معنوی و معرفتی هم یافت. جایی می خواندم که پوشیده ماندن گناه، آرزوی به حسرت بدل شده برای کسانی است که گناهشان فاش شده است. نه به این معنا که فقط کاش پوشیده می ماند این گناه بلکه کاش اصلا انجام نمی شد تا فاش شدنش، طوفان شود در آبروی آدمی. این وزیدن باد و طوفان مرا یاد “خرمن های گندم” می اندازد که به روزگار کودکی در روستا می دیدیم قبل از این که این خشکسالی ۲۰ ساله رمق زمین و صاحب زمین را یک جا بگیرد. وقتی که گندم بود و خرمن شکل می گرفت بعد از کوبیدن خرمن با خرمن کوب و قدیم تر با حیوان، صاحب خرمن به انتظار وزش باد می نشست تا با “چهارشاخ” گندم ها را در مسیر باد به آسمان بریزد تا باد، کاه را به طرفی ریزد و گندم را به طرف دیگر.- و به این وسیله گندم از کاه جدا شود- حالا در این مثال هم فاش شدن گناه مثل همان باد است که جدا می کند اما این جدایی نه تنها مفید نیست که بسیار هزینه ساز و آبرو بر است. آدمی می ماند و آبرو می رود و به چه می ارزد آدم وقتی آبرو نداشته باشد؟ برای همین است که در آموزه های دینی بر عدم افشای راز شخصی افراد و چشم پوشی و نادیده گرفتن خطا تأکید می شود تا جایی که امام رضا(ع) افشاگری را معادل کفر تعریف می فرمایند تا بیاموزندمان که انسان و مهمتر از آن جامعه را حرمتی است که نباید به این آسانی، آن را به چالش کشید.

اتفاقا گاهی ندیدن و نشنیدن تربیتی تر و کارآمدتر است از دیدن و جار زدن. شنیدن و یک کلاغ، چهل کلاغ کردن. افرادی می توانند در نظام پرورشی جامعه موفق تر باشند که مهارت ندیدن و خطا پوش بودن را هم داشته باشند والا با فاش گویان و چشمانی که لحظه ای هم پشت پلک نمی نشینند نمی توان آرامش جامعه را حفظ کرد. از مقصود زیاد دور نشویم هرچند مقصد این دور زدن هم توجه دادن به کانون توجه است که در این چند شماره می خواستیم بگوئیم ما که گاه گرفتار نارضایتی می شویم و داشته هامان را قابل توجه نمی دانیم باید بدانیم که شرایط ما برای برخی ها آرزویی دور و دراز است. پس مراقب گوهر های همراه خود باشیم و باز به یاد می آوریم که نه علاوه بر حوزه مادیات و زیست این دنیایی، در مباحث معنوی و هوشیاری ساز هم گاه ما جایی ایستاده ایم که آرزوی دیگران است که به ای کاش… خواسته خود که جایگاه امروز ماست را بر زبان می آورند. مثل همین سعادتی که با گناه نکردن، روزی آدم می شود و هزاران نفر به آرزوخواهان جایگاهی چنین اند. البته حق هم همین است که در مباحث معنوی به بالا دست مان نگاه کنیم و وقتی آنان هر روز گناه خود را با صواب، جایگزین می کنند ما هم از آمار گناهان مان، بکاهیم. باری، با نگاه به داشته هامان، به برنامه ریزی بپردازیم که دوران باری به هر جهت گذشته است. هدفمند و با برنامه باید حرکت کرد هم در حوزه مادی و هم معنوی. موفقیت چنین به دست می آید….


ب / شماره 4018 / پنج شنبه 11 مهر 1398 / صفحه 3

http://birjandemrooz.com/?p=11214


/ 0 نظر / 21 بازدید