قرار نیست رای‌دهنده از آمریکا و اسرائیل بیایند!

وقتی خبرنگار درباره انتخابات پیش رو و ضرورت حضور پای صندوق‌های رای پرسید، برخلاف همیشه که به سرعت بر ضرورت حضور حداکثری، تاکید می‌کردم، قبل از این که کلام بر زبان بنشیند، نگاهم به چشم‌های بزرگوار دیگری دوخته شد که قرار بود با او هم صحبت شود! نگاه او هم پر بود از همان حسی که زبان را به لکنت می‌انداخت. راستی چگونه می‌توان از ضرورت حضور حداکثری سخن گفت وقتی متولیان امر، سفره‌ای چنین را پهن نکرده‌اند؟ من روزنامه‌نگار وقتی خود نمی‌دانم که با این طراحی و روند قصد آقایان صاحب اراده و صاحب تصمیم چیست چگونه می‌توانم دیگران را برای جمعه انتخاب، شناسنامه به دست، پای صندوق‌ها بخوانم؟ همه می‌دانیم که قاعده حضورِ حداکثری رای‌دهندگان، بسته به حضور حداکثری سلایق و دیدگاه‌هاست. بسته به این است که هرکس بتواند اگر نه شبیه اعتقادات خود، لااقل، فرد نزدیک به این دیدگاهش را با برنامه مشخص بیابد. بسته به تنوع فکری و رایی نامزدهاست نه به فراوانی عددی افراد که از یک عِده - جناح - عُده شده باشند و برخی به فراوانی افرادی که همه در یک گرایش هستند، دلخوش کنند و تعداد را به رخ بکشند و به همین هم استناد کنند برای فراگیر بودن نامزدها.

واقعیت این است که تنوع، حداقلی است، شیوه مواجهه حضرات و جنگ تئیت‌ها هم فراخوان خوش‌آهنگی برای حضور مردم نیست. من نتوانستم در پاسخ خبرنگار، چنان که باید سخن بگویم. عزیز محترم دیگری هم که قرار بر سخن و دعوت داشت هم در لابه‌لای اما و اگر‌ها و به میان آوردن گزاره‌هایی چون امنیت ملی و شرایط منطقه‌ای و... کوشید سخن را با ضرورت حضور حداکثری سازگار کند اما هم من و هم او و هم خود خبرنگار، هرسه می‌دانستیم با این شرایط نمی‌توان دعوتی تام و تمام داشت. واقعیت را من چنین می‌بینم که سفره کوچک است. تنوع آنچه سر سفره گذاشته‌ها پایین است. با این سلیقه که سفره چیده‌اند حضرات فقط ذائقه یک گروه را می‌توانند پاسخ گویند و بسیاری را نمی‌شود چنین قانع کرد. کاش در زمان باقی‌مانده تا انتخابات، تدبیری در کار شود و فضا چنان باز باشد که بتوان فراخوان عام داد برای انتخاب برترین ها. باور داریم که مردم، بهترین تصمیم‌گیران هستند.

مردم همان «ملتِ شریف» و همان «امتِ حزب‌الله» هستند که حضورشان را در راهپیمایی‌ها و به ویژه تشییع جنازه شهید سلیمانی، ستودیم و به حق هم ستودنی بود. قرار نیست از آمریکا و اسرائیل که رای‌دهنده بیاوریم و از کرات دیگر که نگران رای‌شان باشیم. همین مردمی که با کرامت از آنان نام می‌بریم قرار است رای بدهند و اینان هم آنقدر خبیر و بصیر هستند که راه به بیراهه گره نزنند بلکه بیراهه‌رفتگان را هم به راه می‌آورند. احترام بگذاریم به مردم و بگذاریم خودشان انتخاب کنند. بگذاریم فضا باز و پر نشاط باشد تا کور شود هرکه حضور باشکوه مردم را نمی‌تواند دید. این حضور مردم است که به نظام قوت ایستادگی می‌دهد و در اراده دشمنان تردید ایجاد می‌کند. این مردم هستند که با حضور خود اقتدار ملی را – به عنوان هسته‌ای واحد - چنان غنی‌سازی می‌کنند که هیچ آژانس و سازمانی نتواند جز به تعظیم در باره آن سخن بگوید.

بزرگان تا وقت هست بزرگی کنند و فضا را باز نمایند تا ما هم بتوانیم با اطمینان خاطر از وجود همه سلایق، مردم را به حضور حداکثری و دشمن‌شکن دعوت کنیم. این برای همه، حتی متولیان بهتر است. برای ایران اسلامی در شرایط امروز یک باید راهبردی است.....

جمهوری اسلامی / شمـاره ۱۱۶۳۷ / پنج شنبه ۰۳ بهمن ۱۳۹۸ / صفحه 3 / خبر

http://jomhourieslami.net/?newsid=225933

http://jomhourieslami.net/archive/pdf/1398/11/03/3.pdf

http://jomhourieslami.net/index.php?year=1398&month=11&day=03&category=3&#


/ 0 نظر / 15 بازدید