مسجد خاک و مسجد جان

 
این یک مطلب فقهی نیست اما ترجیح می دهم نوشته را با طرح یک مسئله آغاز کنم که به شماره ۹۰۰ در رساله های عملیه تکلیف مکلفان را بیان می کند.

نجس کردن زمین و سقف و بام و طرف داخل دیوار مسجد حرام است و هر کس بفهمد که نجس شده است باید فوراً نجاست آن را برطرف کند...

و مسئله ۹۰۶؛ بودن عین نجس مانند خون به مسجد اگر بی احترامی به مسجد باشد حرام است...

این ۲ مسئله را دوباره بخوانید با این تامل که وقتی شارع مقدس نسبت به مساجد خاک این قدر دقیق است و وجود ذره ای نجاست را در آن تاب نمی آورد و همه را به طاهرسازی آن مکلف می کند، نسبت به مساجد جان چقدر عنایت دارد. این همه «نبایدها» که بر آن مهر «حرام» می زند برای این است که هوشیارمان کند نسبت به موضوع و پرهیزمان دهد که مبادا نجاست های اخلاقی مساجد جان را بیالاید. اگر مساجد خاک را باید از نجاست های فهرست شده در مسئله ۹۰۰ تا ۹۰۶ رساله های عملیه پاک کرد، مساجد جان را هم باید از نجاست هایی چون حسد، کینه، قهر، بخل، غرور، غیبت، تهمت و ... پاک کرد و به این نکته هم توجه داشت که اگر نجاسات، گوشه ای از فرش مسجد را - مثلاً - می آلاید و باید پاک شود، عوارض آلودگی آن هزار لایه را نمی پیماید، اما نجاست های اخلاقی، هم لایه های زیرین شخصیتی فرد را تحت تاثیر قرار می دهد و هم لایه های رویی آن، جامعه را به هم می ریزد.مثلا نجاست حسد که صرفاً در ذهن و ضمیر فرد نمی ماند، بلکه به آتشی تبدیل می شود که فرد مورد حسد قرار گرفته را بسوزاند، اما قبل از آن که فرد کبریت این آتش را بکشد، ایمانش، شخصیتش و هویت انسانی اش در آتش حسد می سوزد، الحسد یاکل الایمان کما تاکل النار الحطب، کلام حق حضرت امام باقر و امام صادق(ع) است که عوارض شخصیتی این بیماری و نجاست اخلاقی را بیان می کند تا دامن ایمان خود را از آن پاک کنیم و یا نهی روشن و امر مولوی حضرت حق برای پرهیز از غیبت که در قرآن مجید می خوانیم « و لا یغتب بعضکم بعضا ایحب احدکم ان یاکل لحم اخیه میتا فکرهتموه» حجرات/ آیه۱۲ هم ما را از ارتکاب این خبث اخلاقی پرهیز می دهد و هم از خوردن نجاست مردار که ارتکاب آن تنها یک سویه ندارد، بلکه گناهی است با چند سویه که از هر سو راه را به گناهان فردی و اجتماعی دیگر باز می کند و از آن مهم تر، نظم ایمانی جامعه را بر هم می ریزد و جامه سفید جان را سیاه می کند و ...

پس مراقب باشیم مایی که بر طهارت مساجد از نجاسات به حق غیرت می ورزیم و جارو زدن صحن مساجد را هم اقدامی به حق ارزشی می دانیم و خدمتگزاری به آن را از فرمان فرمایی در حوزه های دیگر صاحب شرف تر می دانیم، باید بیش از همه مراقب نجاست های اخلاقی باشیم. ما به نام جامعه ای دینی شناخته می شویم این نام را باید به نماد و الگوی رفتاری تبدیل کنیم تا به واقع نیز جامعه ای دینی داشته باشیم، جامعه ای پاک که جان آحاد آن نیز از نجاست های اخلاقی پاک باشد ...

خراسان رضوی - مورخ پنج‌شنبه 1391/06/16 شماره انتشار 18211 /صفحه۶/جامعه

/ 0 نظر / 87 بازدید