توسعه مهربانی، هدف نوروز باستانی

نوروز را چشم در راهیم. در این مسئله اما، حواس مان به دیگر چشم در راهان هم باید باشد. آنان که شاید دست شان خالی باشد اما اینان هم دل دارند و نوروز را خویشاوند خود می دانند که حتما باید از او استقبال کنند. ما می توانیم در کنار هم بهتر و شادمانه تر و خاطره ساز تر، به عید برسیم. این همراهی هم سنتی است که پداران ما از دیرباز بدان نیکو زیسته اند و این روزها که شاید دل برخی ها بلرزد هم باید چنان به آن آداب زیست کنیم که ما را فرزندان خلف برای سلفِ صالح بدانند. عزیزی با توجه دادن مردمان نیک اندیش به تدبیر بهتر برای نوروز پیش رو، به این نکته ظریف هم توجه داده بود که؛

فراموش نکنیم اسلام آیین مهرورزی است و رسیدگی به محرومان سفارش موکد و سیره عملی همه فرستادگان خداوند، پیامبر اعظم (ص) و ائمه ی معصومین علیهم السلام است. افتخار ما ایرانیان آن است که پیرو شخصیتی چون امام علی (ع) هستیم که در حین نماز، انگشتری خود را به فرد سائلی اهدا نمود. بر ما پیروان امام مهربانی است، که نوروز را نوروز مهربانی بسازیم و به یاد داشته باشیم "عید ما روزی است که در آن گناه نکنیم" و علاوه بر آن در شرایط امروز، عید ما روزی است که در آن دست یک محروم را بگیریم و دلی را شاد کنیم. دل شکستن، در قاموس ما نیست. در فرهنگ نامه ما، این رفتار ناخوش را کسی به کلمات خوش نمی خواند. خوشی در فرهنگ ما یعنی تکثیر لبخند. یعنی گرمای نگاهی که "رو" را چنان "باز" می کند که بتوان درهای بسته را هم به اشاره زنگی باز کرد. یعنی من و تو در کنار هم. یعنی من و تو برای هم. این رفتار است که نوروز را به خط مهر می نویسد. به این هم توجه داریم که؛

بسیاری سال نو را همیشه با عهدهای جدید با خود و خدای خود آغاز می کنند. در روزهایی که طبیعت نو می شود٬ ایرانیان نیز با عهدهایی برای روزی نو و آینده ای نو و انسانی نو سال خود را آغار می کنند. این عهد نیکو و سنت حسنه را امثال با این توجه، با خدای خویش استوار کنیم که دستی بگیریم و دردی التیام دهیم چه امسال ویژگی متفاوتی دارد. بسیاری از مردم عزیز ما در بحران اقتصادی جاری با مشکلات فراوانی دست و پنجه نرم می کنند. بسیاری ناتوان از برآورده ساختن نیازهای خانواده خود برای نوروز می باشند. گرانی و تورم بیداد می کند و زخم ها و دردها و دست های خالی، بسیاری را مردمان خوب میهن را رنجور ساخته است. در این شرایط منطق اخلاقی و انسانی و فرهنگ دینی و ملی به ما حکم می کند که از خود بپرسیم چگونه در بحران های اقتصادی این چنینی٬ مردم می توانند نوروزی مهربانتر و همدل تر را با هم جشن بگیرند؟ چگونه می توان جشنی بهاری را برای همه ممکن ساخت؟ و امسال نوروز چه معنایی دارد؟ فکر کنم اگر ما به این علامت های سر به زیر توجه کنیم و تامل، قطعا به کمک و همت مضاعف، سر بلند خواهیم کرد و نوروز را به خاطره ای نو، برای همنوعان مان تبدیل خواهیم کرد. ما را این هنر هست اگر همت، آستین ها مان را بالا بزند و غیرت در رگ ها مان جریانی نو داشته باشد. ما می توانیم غم و حسرت را از دل ها و دیده ها پاک کنیم و شادمانی را همگانی کنیم. هرکدام به سهم خود اگر برخیزیم. یک قطره هم اگر بباریم، دریایی شکل خواهد گرفت تا هیچ کس تبخال بر لب و حسرت در دل و عطش زنده نماند....


ب / شماره 3867 /  سه شنبه 21 اسفند1397 / صفحه اول و 3/


/ 0 نظر / 88 بازدید