درسِ شهید زنگوئی برای جوانانِ فامیل

این درست که اوج زیباست ولی باید به دامنه هایی که به این اوج منتهی می شود هم توجه داشت. شهادت را که می بینیم به نقطه آغاز و مسیر این اوج هم باید نگاهی درس آموز داشته باشیم چه حقیقت این است که شهادت را نمی شود”مُرد” باید آن را زندگی کرد. آنان که در عظمت شهادت، رفتند در پی تصادف نبود بلکه نتیجه طبیعی یک سیر نورانی به این فراز شکوهمند. یعنی زیست آنان شهادت محور بود که مرگِ شان چنان زیبا رقم خورد. این خط را می شود در کتاب زندگی شهدا خواند. آنان به سبک مدرسه امامت رفتار کردند که نتیجه اش چنین روشن و روح فضا شده است. نمونه های عینی این “همرفتاری ” را در شهدای مختلف می توان دید از شهدای عالم و روحانی تا شهدای نوجوان و نورسته کوچه و خیابان. به یک نمونه از این درس گیری در رفتار عنایت فرمایید؛ مشهور است امام صادق(ع) با یکی از یاران خویش به مسیری می رفتند و همراه امام وقتی غلامش را پشت سر خود ندید، برگشت و به او نسبتی چون مادر…. داد که امام بر او خروشید که چه می گویی؟ و او برای توجیه گفت که مادر این غلام مسلمان نیست و اهل سند است. امام فرمود، مادرش کافر بوده که بوده. هر قومی، سنت و قانونی در امر ازدواج دارد. یعنی تو حق نداری به کسی، ولو کافر چنین خطابی بکنی. جالب این که همچنین ماجرایی را در باره شهید بهشتی هم می خوانیم که در دوران انقلاب، فردی به ایشان گفت من یک شعار خوب دارم برای راهپیمایی. وقتی از او پرسیدند که چیست این شعار؟ گفت: شاه ….زاده است/ خمینی آزاده است! که شاگرد مکتب امام صادق، همان رفتاری را با او کرد که امام با همراه خویش و گفت: رضاخان ازدواج کرده، این شعار حرام است. از پلکان حرام که نمی‌شود به بام سعادت حلال رسید. این نگاه درباور دیگر شهیدان هم چنان شکل گرفته بود که در برابر توهین به مخالف خود هم موضع می گرفتند حتی اگر آن مخالف به ناجوانمردانه ترین شکل، علیه آنان اقدام کرده باشد. در آیات و روایات، بر اهمیت دادن به نماز تاکید شده است و “مستخف بالصلاه” را مذمت تا آنجا ست که فرموده اند از شفاعت محروم می ماند و باز ما شهدایمان را در شمار کسانی می بینیم که چون پیشوایان معصوم خود به نماز و اقامه آن اهتمامی تمام دارند. این را هم در جاودانه ترین نوشته خویش که به عنوان “وصیتنامه”، حرمت مضاعف یافته است، بارها تأکید کرده اند و از جمله پر فراوان ترین تأکیدات شهدا برتعظیمِ نماز است. یعنی در این ساحت هم نگاه به سبک معصومین دارند. صله رحم را که باز در شمار درس های اهل بیت است، در زیست شهدا، پر توجه می بینیم. یادم هست، شهید غلامرضا زنگوئی که نوجوانی دانش آموز بود وقتی به جمعی رسید که پدر و عمویش حضور داشتند اما می دانست که میان دو برادر رابطه چنان شکر آب است که اگر به سمت عمو برود، پدر ناراحت می شود، آن قدر خود را سرگرم کرد و ماند تا پدر رفت و آن گاه به سمت عمو رفت و او را تنگ در آغوش گرفت و همین رفتار، بعد از شهادت او در یاد همه مانده است و به درسی تبدیل شده برای جوانان فامیل که اگر بزرگتر ها با هم نامهربانی کردند- خدای نکرده- جوانان، مرز نگذارند برای مهربانی بلکه با رفتاری به سبک آن شهید، مرزبان محبت و صله رحم باشند. باری، شهدا چنین زیستند که خدا آنان را برای خویش انتخاب کرد و به حضور خواند و عمرجاودانه شان بخشید. ما را هم اگر هوای جاودانگی است باید که به سبک شهدا زندگی کنیم.


ب / شماره 3944 / چهار شنبه 12 تیرماه 1398 / صفحه و اول و 3

https://birjandemrooz.com/?p=6216


/ 0 نظر / 81 بازدید