مشهد عشق در نوروز کرامت

گاهی عشق به پهنه زمین، سفره می گسترد و گاه جهان بر سبیل عشق، در یک قطعه زمین جمع می شود و اینک هر دو «گاه» است. آواز خوش السلام علیک یا علی بن موسی الرضا(ع) از اقصای عالم به گوش می رسد و چشمی اگر باشد که فراسوی دیوارها و شهرها را ببیند هزار در هزار مردم دست بر سینه را به سوی مشهد خواهد دید که به سلام می آیند، امام سلام و سلامت را و دست هایی را خواهد دید که کاسه می شوند برای برداشت نور از خرمن حضرت شمس الشموس و باز... چشمی باید تا به معرفت ببیند، جمع شدن زمین و زمان را در مشهد، به لحظه عید. و اینک، آن اکنون مقدس است، لحظه سعد و سعادت آفرین، عید میلاد امام رضا(ع) که مشهد، به شهد همه جان ما را شیرین کام می کند. چشمی باید تا همپای خبرنگاران ما شود که از مشهد گزارش می دهند که خانه خورشید است و از حرم که کعبه نور است. و نور در نور می شود وقتی زائران به شوق، زیارتنامه می خوانند وقتی از لب هاشان، کلمات آفتابی می تراود در حضرت خورشید، در آستان شمس الشموس...

آری، این جا مشهد است، این جا پایتخت معنوی ایران است. این جا تختگاه عشق است. این جا، همه و همه چیز بوی امام رضا(ع) می دهد، این جا، خود حرم است. به هر نظر که بینی، به هر روایت که بخوانی، عشق است، عشق است... عشق است... عشق است که می بارد...

خراسان رضوی - مورخ یکشنبه 1393/06/16 شماره انتشار 18778/صفحه اول و 9/طلوع هشتم

/ 0 نظر / 86 بازدید