نماز امام رضا(ع)در میانه مناظره

نماز، فقط یک عبادت پر تکلف نیست تا برخی به تکلیف آن را برگزار کنند و با رسیدن نماز به سلام نفسی به راحتی برکشند. نماز فقط یک عبادت نیست تا برخی فراوان آن را برگزار کنند و دچار عجب شوند. نماز نماد کمال یافته همه دین است که باید "اقامه" شود. اقامه آن برخلاف برگزاری آن احیا و اقامه همه حق ها و زیبایی ها را به دنبال دارد. شاید بتوان گفت از جمله دلایل اینکه در کلام وحی و احادیث معصومین (ع) این همه بر "اقامه نماز"تاکید می شود این باشد که نماز ماموریت باز دارندگی از همه منکرات و فحشا ها را بر عهده دارد. "ان الصلاة تنهی عن الفحشاء والمنکر" بیان صریح خداوند درباره نماز است و لذاست که تاکید موکد و احادیث فراوان بر نماز چنین گسترده است.نماز خود دین است با همه گستردگی آن که از مبدا تا معاد را در بر می گیرد .توحید را،نبوت را، امامت را، عدالت را ،معاد را در رفتار انسان نهاد سازی می کند. این نماز است که حضرت رسول ا...(ص) آن را نور چشم خود می خواند.این نماز است که به گواهی تاریخ امام حسین(ع) برای اقامه اش در زیر باران تیر سپاه یزید در میانه نبرد به اقامه آن قامت فراز می کند و تنها برای نماز است که اجازه می دهد تعدادی از اصحاب برای اقامه نماز، جان، سپر کنند و به شهادت برسند تا نماز اقامه شود، و الا برگزاری یک عبادت صرف که اگر نگوییم در سپاه ابن سعد هم برگزار می شد لااقل نیاز به این سپر شدن و محافظت نداشت. جالب اینکه غیرتی چنین بر نماز را در رفتار دیگر معصومین (ع) هم می بینیم از جمله در ساحت حضرت امام رضا علیه السلام شکوه نماز را در بالاترین جایگاه می بینیم آنجا که تاریخ به شهادت می‌آید در جبهه ای دیگر در عاشورای کلام در هنگامه دفاع از حق و کوبیدن بر دیرک خیمه معاویه تزویر و فتح دل دشمن که داشت به فهم حق می رسید وقتی صدای اذان بلند می شود امام رضا (ع) نیز برمی خیزند برای اقامه نماز: در یکی از مجالس «عمران صابی» که از دانشمندان بزرگ بود، در مجلس حاضر شد و درباره توحید با امام رضا (ع) وارد گفتگو گردید در آن جلسه امام سوال های او را با حوصله، متانت، استدلال های قطعی و روشن پاسخ داده و او را به سوی توحید متمایل کرده بود هنگامی که بحث و مناظره به اوج خود رسید و چیزی به تحول درونی آن دانشمند زبردست صابئین نمانده بود حضرت رضا (ع) احساس کرد وقت اذان ظهر و هنگام نماز است. بنابراین فرمودند: «الصّلاة قد حضرت؛ وقت نماز فرا رسید.»

عمران صابئی که به حقایقی دست یافته و از دریای دانش سرشار امام هشتم (ع) بهره هایی برده بود با التماس گفت: « آقای من! گفت وگو و پاسخ های خویش را قطع نکن دل من آماده پذیرش سخنان شما است. امّا امام رضا (ع) فرمودند: عیبی ندارد نماز را می‌خوانیم و دوباره به گفتگو ادامه خواهیم داد....."

آری انسان با خواندن این ماجرا یاد عاشورا می افتد و نماز امام حسین (ع) و فهم عاشورا نیز انسان را به نماز امام رضا(ع) می رساند.نمازی که همه زوایای دین را نماد است و برای نهاد سازی هم می کوشد.حالا از این زاویه، به نماز نگاه کنیم آیا جان مشتاق اقامه نمی شود؟راستی جای ما در هندسه نماز کجاست و چگونه به آن می اندیشیم؟...

خراسان - مورخ پنج‌شنبه 1394/05/29 شماره انتشار 19048 /صفحه16/بدون موضوع

/ 0 نظر / 89 بازدید