مادر یعنی مادر ایرانی!

مادر، عزیز است. این ملت و آن ملت و این دین و آن آیین هم ندارد. نام مادر که به میان می آید، همه به احترام برمی خیزند مگر آن که توان برخاستن نداشته باشند که اینان، در جان برمی خیزند و جهان را بر مدار مادر می خواهند. مادر عزیز است در همه جای جهان اما در ایران ما عزیز تر چه مادر، عمود خیمه خانواده و ستون محکم و قابل اتکای همه اعضای خانه است حتی برای پدر. همین زنانی که در کوچه و بازار، به سادگی و سلامت آمد و شد می کنند و گاه بعضی هاشان شکستنی هم می نمایند اما پای خانواده که به میان آید، شیر هم از مواجهه با مادران می گریزد که اینان، به جان، برای نجات خانواده و دفاع از کاشانه خود مبارزه می کنند. برخی از این مادران اما، جغرافیای خانه را بسیار توسعه داده اند در اندازه ایران، حتی بیشتر؛ به اندازه جغرافیای حق طلبی. فرزندان خود را هم فراوانی بخشیده اند باز به اندازه همه مردمان ایران حتی بیشتر؛ همه حق خواهان جهان که نمونه هایش را در شکوه مادران شهدای مدافع حرم و نگهبانان سلامت جهانی از بیداد تروریسم و قاچاق مواد مخدر، دیده ایم و می بینیم. مادرانی که از فرزندان که جان جانان شان هستند در راه تحقق آرمان بلند خویش می گذرند و شاید در ایامی چنین، کسی نباشد که به مبارک باد روز مادر شان برود. باکی هم ندارند و حتی توقعی نیز هم. افق نگاه آنان چنان بلند است که با قصورها و تقصیر های ما ، دچار کوتاهی نمی شود بلکه باز ما را در سفره دعایشان، جایی و سهمی به غایت کریمانه است. آنان به همین که ما به سلام مادر خونی و شناسنامه ای خود برویم راضی اند اما ما هم آیاراضی می شویم از خود که با چشم بسته از دریچه های روشن نگاه شان بگذریم؟آنان خود را طلبکار نمی دانند اما آیا ما بار سنگین یک تکلیف بزرگ را بر شانه هامان حس نمی کنیم؟ به هر روی این روز ها لحظات به نام مادر ،شیرین می شود و زیبایی لبخند ها ، برای فرشتگان هم شوق انگیز می شود اما یادمان باشد اگر می توانیم، به سلام « مادران ایران» برویم. مادرانی که مانایی این ملک را به خون فرزندان خود امضا کردند و گاه به خون چند فرزند. اولی را که به خاک سپردند، قد راست کردند برای راهی کردن فرزند بعدی. شاید این آمار ما را به افتخار، سر فراز تر از همه سرود های عالم کند که در فضایی نفس تازه می کنیم که مادرانی چنین بزرگ، نفس ها را با یاد خدا، طعم ذکر می بخشند؛ ۸ هزار و ۱۸۸ مادر، دو فرزند خویش را تا شکوه شهادت بدرقه کرده اند و ۶۳۱ نفر نیز جامه ذبیح اللهی را زینت قامت سه فرزند خود کرده اند. ۸۲ مادر هم چهار فرزند خود را برای امن ماندن چهارگوشه وطن تقدیم کرده اند. ۲۱ مادر هم به تیمن نام پنج تن آل عبا، پنج فرزند خود را فدا کردند و شش مادر هم از عزای شش فرزند خود، راست قامت برخاستند تا مادران امروز، اسوه هایی برای استقامت داشته باشند و پدر ها ، پایمردی را هر روز درس بگیرند و درس بدهند و آوازه اش را به جهان صلا دهند که این جا ایران است، جایی که یک مادر، هفت شهید تقدیم می کند تا دیده ها به شهود برسد و دیگری هشت شهید می دهد به شمار طبقات بهشت برای عیان شدن جلوه هایی از بهشت در این دیار. شاهکار را اما به نام دو مادر باید نوشت که هر کدام، ۹ شهید دادند و هنوز خود را بدهکار ملک و ملت می دانند. حال آیا تکلیف موکد شده نداریم به سلام شان برویم روز مادر را؟ آیا مسئولان وظیفه ای ندارند؟ حرف فراوان است اما کوتاه می کنیم سخن را به این که مادر را حرمت باید نهاد به ویژه آنانی که عظمت چادرشان همه ایران را در بر می گیرد و در ایستادگی« زبرالحدید» اند و بسیاری از فهم آنان عاجزند به ویژه قدرت مداران که این عظمت های مجسم را چنین باید معرفی کرد؛ مادران ایرانی، مادرانی قوی تر از بمب اتم! مادرانی که اقتدارشان را هیچ تحریمی نمی تواند تضعیف کند... .

خراسان / شماره : 19778 / يکشنبه ۲۰ اسفند-۱۳۹۶/ صفحه 16 / بدون موضوع

http://khorasannews.com/?nid=19778&pid=16&type=0

http://khorasannews.com/newspaper/BlockPrint/608201


/ 1 نظر / 299 بازدید
yadakbin

مادر یه واژه وصف نشدنیه زندگی یعنی مادرم با تشکر www.yadakbin.com توصیف مادر هیچ وقت تمام شدنی نیست