بدرقه شهدا و حسرت بازماندگان

تشییع شهدا، مراسم تشییع شهیدان سرفراز، هزار جلوه دارد از تجلیات عشق که هرکدام می تواند نشانه ای باشد از مجموعه آیات معرفت. هر کس از این دریا، بهره خود را می برد و در این آینه خدانما، خود را می بیند و از خرمن نور آن، چراغ راه خویش را برمی گیرد. این مراسم که در سالروز شهادت حضرت زهرا(س) باشد، هم بهره افزون تر می شود و هم آینه در آینه می شود و هم از خرمن نور، باده های روشن برای فرداها برمی دارد. این برای همه بسته به سعه وجودی شان فراهم است که لطف شهدا و مادر شهدا و خدای شهدا هم عام است و راه برای هیچ کس بسته نیست و بر سفره کرامت شهادت هم برای همه جا هست اما در این باشکوه مراسم، حال یاران جامانده و حرف ها شان با شهدا که از چشم هاشان می تراود دیدنی است. بگذارید از آن جلوه های ناب، به تحریر همین تصویر ناب بپردازیم که رازها در خود دارد. رازهایی که جنگ ما را با همه جنگ های جهان ، متفاوت می کند. کاش دنیا بداند این رازها را . بداند که بر عکس دیگر جنگ ها که همه بازماندگانش، پایان جنگ را شادمانه جشن می گیرند و جان به در بردن خویش از مرگ را گرامی می دارند. ما هم از جنگ کراهت داشتیم اما مفهومی به نام شهادت را باور داشتیم که یک سعادت ناب و یک فرصت خاص و تجدید ناپذیر می دانستیم که با جمع شدن فرصت جهاد، آن امکان مقدس هم به حداقل می رسد. ما این را با همه وجود احساس می کردیم و خود را عقب افتاده می دانستیم و می دانیم در مسابقه خیرات. دنیا زندگان جنگ را برنده می داند اما ما شهدا را برندگان واقعی می دانیم و بازماندگان را افرادی که اگر برصراط شهدا استوار نمانند، دچار خسران می شماریم. همین حس خسران هم هست که عذاب مان می دهد و در مراسمی از این دست، اشک حسرت می شود و از چشمان مان می بارد. اگر در مراسم تشییع شهدا، سعادت حضور یافتید، خواهید دید مردانی با موهای جوگندمی را که چشمان شان، چشمه حسرت است و مثل برادر مرده می گریند و تا آدم هایی از جنس خود می بینند، در آغوش هم فرو می روند و تو نمی توانی بفهمی که کدام تسلیت گوست و کدام تسلیت جو. نمی دانی صاحب عزا را از به تعزیت آمده، باز بشناسی. حق هم داری، اینان همه صاحب عزایند، نه در عروج شهیدان که در هجران یاران و عقب ماندن خویش. اینان حسرت رفتن دارند و آرزوی به اجابت رسیدن دعاهاشان که سرانجامی از جنس شهادت است. چیزی که دنیا کمتر می تواند بفهمد همین نکته است. دنیا ترازوی خود را دارد و ما تراز خود را. او به حساب ریاضی می سنجد و ما ریاضی را هم به حساب کتاب می فهمیم. او پایان جنگ را جشن می گیرد و ما آغاز دفاع مقدس و باز شدن دروازه شهادت را. همین تفاوت هاست که ما را متمایز می کند و متمایز ترین مردمان هم نسل جامانده از کاروان شهادت هستند که در تشییع شهدا، به حسرت، جاماندن خود را می گریند. دنیا این مردان را نمی فهمد ما اما آنان را می شناسیم پس حق است که حرمت شان را به احترام شهدا حفظ کنیم و به تکریم شان قیام کنیم....


 حیات / تاریخ انتشار: چهارشنبه ۲ اسفند ۱۳۹۶ | شناسه مطلب: 137530


http://hayat.ir/fa/137530/


/ 0 نظر / 44 بازدید