ضرورت حدیث خوانی در عزاداری ها

گاهی با خود می گویم کاش اگر نه به جای، لااقل در کنار این همه مراثی و نوحه هایی که در باره امامان می خوانیم که چشم را به اشک می شوید، روایات امامان معصوم را هم می خواندیم و تامل می کردیم تا چشمان به اشک غسل یافته، در آغاز دیدنی متفاوت قرار می گرفتند. محفل ها نیکوست، خواندن مدایح و مراثی پسندیده است اما این مرکب احساس توان به کعبه مقصود رساندن را دارد؟ باور کنید و باور کنیم همه مان که راه از "صراط مستقیم" کلام و سیره امام می گذرد پس بیاییم در کلام امام به تامل بنشینیم. این نشستن می تواند در در شمار همان "تفکرُ ساعةٍ " باشد که در کلام امیر سخن، حضرت علی (ع) "افضل من عبادة سبعین سنةٍ" است عبادت می تواند ما را در شولای "عجب" پیچد و بر ترازوی غرور بنشاند اما تامل و تفکر ما را از نیم راه رفته غرور، باز می گرداند. فکر می کنم خواندن پر تامل و تفکر همین حدیث رضوی ما را دوباره سر خط بندگی بیاوردکه می فرمایند: «مَنْ کَانَ مِنَّا وَ لَمْ یُطِعِ اللهَ فَلَیْسَ مِنَّا» به این معنا که ؛ هر کس خودش را با ما بداند و خدا را اطاعت نکند از ما نیست. این هم یعنی با اطاعت از خداوند، اطاعت قولی و عملی حضرت حق، می توان در شمار دوستان اهل بیت قرار گرفت والا کسی که خود را با اطاعت خداوند به مرتبه بندگی نرساند، در شمار بردگان ابلیس جا خواهد گرفت که هرگز نمی تواند نسبتی جز دشمنی با اهل بیت داشته باشد چه در این عالم هرکس یا بنده می شود و یا برده، کسی که به بندگی خدا، سر فراز نکند، به بردگی شیطان سر فرود خواهد آورد و این شق سومی ندارد. برای شناخت راه های بندگی خدا باز به نشانه شناسی در کلام عالم آل محمد(ع) می رویم که می فرمایند: «مَنْ فَعَلَ مَا لَزِمَهُ مِنْ اَمْرِ الْمُؤْمِنِینَ بَاهَی اللهُ تَعَالَی بِهِ وَ مَلائِکَتُهُ » یعنی؛ هر کس وظایف خود را نسبت به مؤمنان انجام دهد خداوند و فرشتگان به او مباهات می کنند.یعنی باید به خدمت خلق خدا برخاست با نیت تقرب به حضرت خدا. باید دست خدا شد در رفع تنگناها از زندگی مردم. باید در این روز ها، گرما بخش چادر هایی شد که در زمهریر بعد از زلزله کرمانشاه، چشم به راه یاری اند. باید هم لب به دعا داشت برای آنان و هم دست به جیب کمک و هم هر نوع گره گشایی که می توان انجام داد، با روشی چنین است که می توان به بندگی خدا رسید و خود را از باورمندان اهل بیت دانست والا نه قرب فیزیکی و نه ادعای نزدیکی، هیچ ارزشی نمی افزاید که اگر می افزود، هارون باید جایگاهی بلند می یافت و مدعیان همراهی با امام هم چراغ راه می شدند اما این نیست بلکه به عمل کار برمی آید و رفتار همساز می شود پس دوباره شروع کنیم همراهی با امام رضا را، هر روز به کاستن از نافرمانی ها و افزودن اطاعت ها تا به جایی برسیم که سلمان فارسی رسید. جز این هم راهی برای رستگاری نیست. قبل از آنکه فرصت از دست بشود باید دست به زانوی یاعلی شد و برخاست....

 ب / شماره 3492 / دو شنبه  29 آبان 1396/ صفحه اول و 3/

/ 0 نظر / 84 بازدید