رمضان برای ما می ماند؟

کشاورزی را در سه فصل تعریف می کنند؛ کاشت و داشت و برداشت. می کارند، مراقبت می کنند و در آخر به برداشت محصول می پردازند و به نقطه پایان می رسند. اما رمضان یک فصل علاوه بر این سه گانه دارد. باز هم «داشت» که از قضا دشوارترین فصل هم هست و او باید اخلاق تولیدی رمضان را، معنویت آن را، معرفت آن را، عبادت به عبودیت رسیده را، زیبایی های کسب شده را، محصول عاشقانه را تا قیامت نگه دارد و «مدام» مراقبت کند تا مبادا شیطان بر کبریت غرور کشد و آتش بیندازد در باغی که کاشته است. مبادا، زشت پنداری چون آفت، عافیت درخت ها را بگیرد. مبادا بداخلاقی ذات درختان باغ را چنان عوض کند که به هیزم جهنم تبدیل شوند. مبادا دست ها که در ماه رمضان برای کمک به دیگران برای سفره های افطاری و اکرام «باز» شده بود و گره می گشود، دگر باره «مشت» شود در روی مردم. مبادا، اندرون خالی از طعام که قرار بود از نور معرفت پر شود دگر باره از ضلالت و جهالت پر شود.

مبادا زندگی که در رمضان به گلستان خدا تبدیل شده بود در هیاهوی نفسانیات یا غفلت نفس مراقب و لوام چراگاه گله های شیطان شود. بله رمضان و محصولات آن مراقبت مدام می خواهد. این که فقط یک ماه لب فرو ببندیم از طعام و از شراب حتی این که یک ماه به مستحبات جان فربه کنیم کافی نیست از قضا فربهان به چشم خریدارانه شیطان بیشتر می نشینند تا آنان را به مسلخ برد و اگر غفلت کنیم ناگهان می بینیم انسانی که به تجارت «تنجیکم من عذاب الیم» نگاه داشته است بازنده معامله دو سر باخت با شیطان شده است. می بینیم همه محصول رمضان مان را به دست خودمان به آتش کشیده و دارد به ما می خندد، می بینیم...

بله این ها عین واقعیت است، غفلت کنیم شکار می شویم، چشم ببندیم همه چیز را به باد تاراج می پیچد و می برد. این جاست که می فهمیم باید «داشت» آخر را به اندازه هر سه فصل کاشت و داشت و برداشت مهم شمرد. باید حساسیت افزون کرد و مراقب رمضان بود و نگذاشت رازهای گشوده شده عبودیت دگر باره به گره کور منیت های شیطانی برسد. اگر مراقبت را باید به اندازه اهمیت محصول هم در نظر بگیریم می طلبد تا نه چهار چشمی که چهار هزار چشمی مراقب اعمال مان باشیم. مومن رمضانی باید مثل حاجی باشد که پس از حج مدام مراقب رفتار خویش است تا هر کس او را می بیند فراتر از خانه یاد خود خدا بیفتد نه مثل بعضی از حج برگشتگان که آدم در رفتارشان برگشت از کعبه را و خدای کعبه را می بیند، نه، مومن رمضانی باید مثل حاجیان واقعی مراقب رفتار خود باشد و به قول استاد حاج علی اکبری، بداند رمضان باید بی نهایت زندگی او را در دو جهان تغذیه کند. پس نباید - خدای نکرده - غفلت کند تا سرمایه زندگی ابدی او هزینه غفلت امروز او شود. حرف آخر؛ باید به رمضان نگاه سرمایه ای داشت، برای حفظ و افزایش آن کوشید و آن را از گزند آسیب ها دور داشت. عقل و منطق و ایمان، هر سه، این مسئله را تأیید و تأکید می کنند پس ما هم مراقب سرمایه رمضان خود باشیم.

خراسان - مورخ چهارشنبه 1394/04/31 شماره انتشار 19024 /صفحه16/بدون موضوع

/ 0 نظر / 87 بازدید