دین ما به پدران خونین قبا

روز پدر که می شود، مردمان با گل و شیرینی به دیدار پدر می روند و به سلام و صلوات، تبریک می گویند و بوسه بر دستانش می نشانند. حق هم همین است و باید این سنت نیکو را که از برکات زادروز مپلا امیر المومنین( ع) است را عزیز داشت و برای توسعه اش کوشید. تکریم پدر در جامعه امروز می تواند معجزه کند و جلوی به هم ریختگی اجتماعی که نتیجه آسیب دیدن نهاد خانواده است، را بگیرد و ما را به اول خط خوبی ها باز گرداند از این روست که تاکید داریم حتما باید روز پدر را عزیز داشت و در تعریف دیگر آن به عنوان روز مرد هم باید برایش حرمت مضاعف قائل شد چه پدر در جایگاه مرد نیز عمود خیمه خانواده است و محور حرکت جامعه پس دوباره میرگوییم که این سنت حسنه را باید تکریم کرد و مردم نیز حق مطلب را ادا می کنند اما.... به این « اما» که می رسم، قلم در دستم می لرزد چون می خواهد مرا و شما را به خانه هایی ببرد که اگر در بزنیم، صدای پدر از پشت در بلند نخواهد شد. در هم که باز شود باز لبخند پدر در نگاه ما قاب نخواهد شد بلکه باید پدر را در هیئت تصویری قاب نشین دید .

پدری که شاید فرزندش هرگز او را ندیده باشد چه رسد که گرمای دیده و دست او را به تجربه ای شیرین تبدیل کند. بله، حرف از فرزندان شهداست. همان ها که به نام سهمیه هر روز، زخمشان می زنند بعضی ها که اگر فقط در همین یک روز تامل می کردند دیگر چنین نمی گفتند چه آدم حاضر است از همه دنیا چشم بپوشد تا پدر در کنارش باشد اما اینان، از پدر گذشتند تا دنیای ما از چشم زخم حرامیان ایمن باشد. دست پدر را ندیدند تا ایران از دست نشود. چشمان پدر را ندیدند تا چشم حرامی در زندکی مردم ندود. سایه پدر را بالای سر نداشتند تا بیگانه « آقا بالاسر» ما نشود. مگر روزگار دیگر کشور ها را نمی بینیم و نمی بینند آنانی که چشم می بندند و دهان باز می کنند؟!

آیا آنجا کسی حرمت دارد؟ چقدر حاضرند بدهند و از چه چیز هایی چشم می پوشند تا به روزگار آنان مبتلا نشوند؟ باور کنید اگر مردان قاب نشین که در روز پدر فرزندان شان یا باید در برابر یک قاب برخیزند یا بر سنگ یک مزار بنشینند، نبودند و یا چون ما پی عافیترمی رفتند و در برابر سیل بنیان کن دشمن، سد نمی شدند، امروز روزگار مان تلخ تر از تلخ بود. آنان، آنان که رفتند و از جان گذشتند، آنان که رزم را معنایی نو بخشیدند و حماسه را سرایشی نو کردند، بزرگی را، پدری را در حق همه ملت ادا کردند و حق است که ما قدردانی های فراموش شده در حق آنان را « قضا» کنیم. آنان پدر ایرانیان شدند. این نکته ای است که باید ما را در نظر باشد و به بلندای نا مشان غیرت داشته باشیم تا کسی جرات جسارت به اهل بیت پدران آسمانی را در هیچ کجای زمین به خود ندهد. این کفران نعمت پدران است که برخی، پدران آسمانی را فراموش کنند. این کفران، عقوبت های اجتماعی هولناکی می تواند داشته باشد که بخش هایی از آن را در کشور های همسایه می بینیم. بگذریم، آنان که زبان شان از جنس تیغ است و کلام شان خار را در جایگاه لطافت می نشاند، پر شمار نیستند. کمند هم به معنا و هم به عدد و اکثریت قطعا از آن مردمانی است که حرمت شهدا و اهل بیت شان را نگه می دارند و در روز پدر حواس شان هست که دسته گل های صلوات را به حضور پدران آسمانی ایران نثار کنند که اگر فرصت صلوات وجشن و تکریم پدر و تعظیم مرد است به برکت قطرات خون آنان است که خدا خود به جایشان می نشیند و حضرت پروردگار به نام و حرمت آنان غیرت می ورزد. باری، روز پدر را، روز مرد را گرامی باید داشت و پدرانی را و مردانی را که جان خود را فدای وطن کردند و در ساحت جهاد، به شکوه شهادت جاودانگی یافتند را باید ویژه تر تکریم کرد....

  

حیات / تاریخ انتشار: شنبه ۱۱ فروردین ۱۳۹۷| شناسه مطلب: 137962

http://hayat.ir/fa/137962/

http://hayat.ir/fa/content/id/pdf/id=137962

http://hayat.ir/fa/137962/print

 


/ 0 نظر / 25 بازدید