خوشبختیم ما اگر نیک بنگریم!

ما خوشبختیم، خوشبخت. حتی با همه آنچه کمبود می بینیم. با همه مشکلاتی که فکر می کنیم از در و دیوار برای مان می ریزد. اگر توجه کنیم، خواهیم دید داشته های ما برای خیلی های دیگر، آرزوست و معنای خوشبختی. شاید ناظر به همین موضوع باشد که در آموزه های دینی می خوانیم در مسائل مادی به پایین تر از خویش نگاه کن. این نگاه هم شکر و سپاس می آورد و هم قرار و آرامش و رضایت اما در مفاهیم معرفتی و جایگاه علمی و معنوی به بالاتر از خودت نگاه کن. این می تواند تو را به تلاش و تکاپو برای بهتر شدن وادارد. آن نگاه به پایین و این نگاه به بالا هر دو در فرایند ساختن انسان نقشی مکمل دارند و در به کمال رساندن انسان جایگاهی شایسته توجه لذا در این طراز باید حرکت کرد و خود را با این میزان سامان داد. با این هندسه است که می گوئیم می توان خوشبختی را در همان چیز هایی دید که فکر می کنیم نماد بدبختی است. من جایی خواندم مثال هایی در این باره را از جمله این که بسیار از پدر و مادر ها می شنویم که بچه شان لجباز و یک دنده و آرامش سوز است و شب و روز را بر آن ها حرام و تلخی را پاشیده است به همه لحظات. حس بدی دارند این پدر و مادر ها. کلافه اند و گاه آن بچه را عقوبت یک گناه فراموش شده می دانند حال آن که اگر بدانند این واقعیت را که؛ فرزند لجبازی که دارند، آرزوی ۳ میلیون زوج ناباروری است که بچه دار نمی شوند و هر سال هم ۸۸ هزار زوج بر آن ها افزوده می شود. آن وقت شیطنت های کودک تغییر طعم خواهد داد و چنان به شیرینی خواهد گرائید که عسل پیش آن هیچ باشد. باور نمی کنید یک سری به بیمارستان هایی بزنید که زوج های نابارور در صف می ایستند وگاه بدون پوشش بیمه ای- حتی-پی کار را می گیرند تا پس از درمان، به جایی برسند که شما امروز ایستاده اید. به خانه هایی سر بزنید که در حسرت بازی کودکانه، زمستان سرد آرزو هاشان را سپری می کنند اما هرگز به بهاری نمی رسند که صدای گریه یک بچه نوید آغاز آن را بدهد. از بچه که بگذریم و به خانه که برسیم خواهیم دید که همین خانه کوچکی که تو داری و زندانش می پنداری و قفسش می خوانی، آرزوی هر کرایه نشینی است . ندیده اید که وقتی به خانه تان می آیند با چه نگاه حسرت باری به در و دیوار نگاه می کنند و می گویند خدا را شکر کنید که سقفی بالای سر دارید و نه غرغر صاحب خانه در گوش تان می رود و نه هر سال باید بار بردارید و بار بندازید. اندکی که خانه تان بزرگ تر باشد در نگاه شان بسان کاخ سلطنتی می نماید که به هزار تلاش و به هزار دعا مشابهش را از خدا می خواهند. در نگاه آنان، شما خوشبخت اید. واقعیت هم جز این نیست اما دریغ که همه چیز را به اندازه آرزو هامان می خواهیم حال آن که باید موازنه ایجاد کرد بین آرزو ها و تلاشی که در کار می کنیم، با هم اندازه سازی می توان به درک تازه از خوشبختی رسید.


ب / شماره 4016 / سه شنبه 9 مهر 1398 / صفحه 3

http://birjandemrooz.com/?p=11152


/ 0 نظر / 62 بازدید