خسیس در مسیر جهنم است

 دست ها باید اهل دهش باشد اهل داد و دهش. آن وقت این خلق بهشتی همه زندگی اش را تحت تاثیر قرار می دهد و اورا به بزرگی بر می کشد .اصلا یکی از راه های بزرگ شدن همین دست بازی و دل بازی و روی بازی است یعنی هم دست توان دهندگی داشته باشد هم دل قوت بدهد به دست ها و هم روی به شادمانی و رضا دل را و دست را یاری کند. این سه چون با هم همراه شوند آدمی به پادشاهی می رسد نه در تختگاه که در دل مردم و حتی در زبان مردم این را هم فردوسی حکیم به زیبایی بیان و به هنر ماندگار کرده است که:

 

"...فِریدون فرّخ فرشته نبود

 

ز مُشک و ز عنبر سرشته نبود

 

به داد و دِهش یافت آن نیکویی

 

تو داد و دِهش کن فِریدون تویی...."

 

واین نقشه راه است:هرکس پادشاهی خواهد و فریدونی پس دست و دل و دیده را گشاده به میدان زندگی آورد هم در تعامل با مردم و هم در خانه خویش و با خانواده خود .

این خوی است که علاوه بر "پادشاهی آوری" بهشت آفرین هم می شود چنانکه در کلاس درس زندگی حضرت امام رضا (علیه السلام) می خوانیم:فرد خسیس(در دنیا) از مردم به دور می ماند (و در آخرت) از بهشت دور و به دوزخ نزدیک می شود....

بله اگر به زندگی خود و دیگران نگاهی به تامل بیندازیم هر دو سوی ماجرا را خواهیم دید حتی در تورق دفتر خاطرات زندگی کودکانه مان هم می بینیم زیبا ترین خاطرات و ماندگار ترین آنها نیز به افرادی تعلق دارد که اهل داد و دهش بودند و از "خشک دستی" گریزان. چه خشک دست ها و خشک دل ها و خشک روی ها به سان "هیزم" خشک و شکننده و سوزاننده اند.

بنده خدایی می گفت : قدیم ها که می رفتیم برای خریدن یخ من کوچک بودم و پولی را که پدرم داده بود گم کردم و روی برگشت به خانه را نداشتم همانجا در کوچه به گریه نشستم که یکی از آشنایان آمد وقتی دلیل گریه ام را شنید دستم را گرفت وچند برابر پولی که گم کردم را در دستم گذاشت و...فریدون خاطراتم شد!

خراسان - مورخ شنبه 1394/05/10 شماره انتشار 19032/صفحه3/خانواده/چاردیواری

/ 0 نظر / 87 بازدید