آتش در زندگی مردم نیفتد

پلاسما و آن آتش سوزی مرگ آفرین، نگاه مردم را به قامت رشید جوانمردانی جلب کرد که از فرط پیدایی به چشم نمی آمدند اما آن ماجرا باعث شد تا ببینیم عظمت قهرمانان ناپیدا را که پس از آن ماجرا به «شهیدان مدافع وطن» نام بردار شدند. مردم انگار به رستاخیز برخاستند شکوه قدر دانی از آنان را که در ادامه سال هم ادامه داشت و ادامه دارد. حتی مراسم چهارشنبه سوری که فراوان به چهارشنبه سوزی تبدیل می شد هم سال پیش به شبی امن در تراز مدنیت ایرانی تبدیل شد و مردم نشان دادند که « حق خون» را حتی بیشتر از « حق نمک» نگه می دارند. بعد آن زمان، آتش نشانان، در چشم مردم ارج و قربی هم اندازه امنیت یافتند و شغل آتش نشانی در شمار پر قدرترین ها قرار گرفت اما در کنار حرمتی که یک ملت به فرزندان خود گذاشت، این پرسش هم همزاد آن ماجرا شد که چرا باید چنین حوادثی اتفاق افتد؟ چرا باید فرزندان وطن قربانی برخی ندانم کاری ها شوند؟ چرا پلاسکو به رغم اخطار آتش نشانی همچنان فعال بود؟ چرا متولیان امر، به علاج واقعه ، قبل از وقوع نپرداختند؟ و.... خیلی پرسش های دیگر که هنوز هم در اذهان مانده است. این سوالات در همه شهر ها و نسبت به اماکن نا امن دارد تکرار می شود. در بیرجند هم چندی پیش یکی ازمسولان از ناامن بودن درصد بسیار بالایی از اماکن خبر داد که هر کدام می تواند شهر را در عزا بنشاند. می تواند جان هایی را بگیرد و جامعه را در اندوه فرو برد. می تواند خانواده هایی را ،زندگی هایی را برای همیشه به زلزله دچار کند. می تواند « تلخ تر از تلخ» را معنا کند. حرفی که می ماند ای است که چه کسی مسئول است؟ آیا به هشداری، وظیفه سازمان آتش نشانی تمام می شود؟ آیا نمی تواند متپلیان امر را مجاب کند که قبل از حادثه، کاری بکنند؟ آیا بناها برای پایان کار از این سازمان تایید نمی گیرند؟ فکر می کنم صرف یک هشدار رسانه ای همه کاری نباشد که از این سازمان انتظار است بلکه به قاعده باید اهرم های اجرایی هم برای پیشگیری داشته باشند و صد البته دیگر دستگاه ها و نهادها و سازمان ها هم باید و باید و باید نسبت به موضوع ، حساسیت ویژه به خرج دهند و نگذارند دوباره آتش به خرمن احساس آرامش مردم بیفتد. نگذارند خبرهای شهر، به صفحات حوادث روزنامه ها بکشد. مسولان سازمان، هشدار دادند ما هم از زبان رسانه هشدار می دهیم به همه دست اندرکاران که مراقبت کنند و با اعمال قانون در برابر کسانی که پلک می بندند و گوش می گیرند در برابر هشدار ها، جلوی واقعه را بگیرند. شاید جای ورود نهاد قضا به ماجرا هم همین جا باشد که علاج کنند ماجراها را. ان شاالله هرگز در هیچ جای جهان، آتش در زندگی مردم نیفتد.....

 ب / شماره 3454 / سه جشنبه  11 مهر 1396/ صفحه اول و 3

/ 0 نظر / 92 بازدید